ديوان شاه نعمت الله ولي

مائيم به وصل دوست دلشاد
مائيم ز هجر يار در غم

در ملک قدم قدم نه از عشق
تا گويندت که خير مقدم

گوهري بخريدم از صراف عشق
نقد و نسيه در بها بفروختم

نورچشم است و در نظر دارم
نظري کن به چشم سرمستم

رفتم به در از خانه به ميخانه نشستم
آن توبه سنگين به يکي جرعه شکستم

در خواب گرفتم سر دستي که چه گويم
خوش نقش خيالي است که افتاد به دستم

گفتند که در کوي خرابات حضوري است
برخاستم و رفتم وآنجا بنشستم

گنج در کنج دل طلب کردم
واقف از گنج بي کران گشتم

مجمع صاحبدلان زلف پريشان يافتم
اين چنين جمعيتي در جمع ايشان يافتم

درحضور زاهدان ذوقي نمي يابم تمام
حاليا خوش لذتي در بزم رندان يافتم

از خرابي يافتم بسيار معموري دل
گنج سلطاني بسي در کنج ويران يافتم

بنده حضرت شهم همدم نعمت اللهم
در دوجهان کجا بود بهتر از اين کرامتم

هر نقش که در خيالم آمد
او ديدم و او به او سپردم

سر خود در هوس دار بقا
بر سر دار فنا آوردم

هرکجا آئينه اي در نظرم مي آيد
روي او مي نگرم زان نگران مي گردم

نعمت الله در ميکده بگشاد دگر
زين گشاد است که من بسته ميان مي گردم

توبه از زهد و زاهدي کردم
در خرابات مست مي گردم

تا ز ما شوري دراندازد به ما
چون نمک در آب خوش بگدازدم

روز وشب در عرصه ميدان دل
توسن همت روان مي تازدم

عود دل در مجمر سينه به عشق
خوش همي سوزد چو آن مي سوزدم

در ميان آبم وآتش چو شمع
آشکارا و نهان مي سوزدم

در خرابات فنا مست و خراب
همدم ساقي مي خواران شدم

بنده سيد شدم از جان و دل
در دو عالم لاجرم سلطان شوم

مدتي با زاهدان در زاويه بودم مقيم
چون نديدم حاصلي ديگر به ميخانه شدم

در خرابات مست مي گرديم
رند و ساقي رسيده ايم به هم