ديوان شاه نعمت الله ولي

دامن سيد است در دستم
به ازين خود کجا است دستاويز

ما نقش خيال تو نگاريم به ديده
بينيم در آن نقش خيال تو لقا نيز

بر در مي فروش خوش بنشين
از سر کاينات هم برخيز

در دل ما درآ و خوش بنشين
گنج جويي ز کنج ويران پرس

خبر از حال ما اگر پرسي
در خرابات رو ز رندان پرس

ما محرميم در حرم کبرياي او
اسرار او ز محرم آن کبريا بپرس

در طريقي که نيست پايانش
بر و بحري بريده ام که مپرس

دنيي دون گر نماند گو ممان
پيرزن گرمرد در ماتم مباش

هر کسي در عشق او جان مي دهد
جان فدا کن کمتر از هر کم مباش

باش دلشاد از وصال دلبرت
در فراقش نيز هم بي غم مباش

شمع عشقش آتشي در ما فکند
ذوق اگر داري بيا پروانه باش

دلت گنجينه گنجي است دائم
بيا در کنج اين ويرانه مي باش

درآمد از در دل نعمت الله
چو شمعي، تو بر او پروانه مي باش

نقش رويش که نور چشم من است
در نظر مي نگار و خوش مي باش

خوش بلائي است عشق بالايش
جان فدا کن در اين بلا خوش باش

جان به باد هوا سپار اي دل
به هوايش در آن هوا خوش باش

خوش بود گفته خوش سيد
خوش به خوان راست در نوا خوش باش

زر بپاش و خواجه زر پاش باش
سر بنه در پاش و خاک پاش باش

زهد بگذار و به ميخانه خرام
در خرابات مغان قلاش باش

در ميکده مست و رند و اوباش
هم صحبت عاشقان اوباش

هرنور که ديده يابد از دل
در پاي خيال عشق او پاش

سيدي خواهي بيا و بنده باش
بنده شو در بندگي پاينده باش

در هواي گلستان عشق او
همچو غنچه با لبي پرخنده باش

خيز ازين سايه نشين در آفتاب
هم به نور روي او تابنده باش

عشق سرمست است و دارد دور باش
عقل را گويد از اين در دور باش