ديوان شاه نعمت الله ولي

خوش گشادي از گشاد نعمت الله يافتم
تا در ميخانه را بر روي ما بگشاد باز

من سودازده با عشق در افتادم باز
دل به دست سر زلف صنمي دادم باز

کار رندان جهان بسته نماند ديگر
چون من مست در ميکده بگشادم باز

مکنم عيب اگر توبه شکستم ديگر
يافتم آب حياتي و در افتادم باز

در خرابات مغان مست و خراب
عزم رندي کرده ام آغاز باز

عاشق و مست و رندم جان باز
در ميخانه را گشادم باز

الصلا اي حريف مي خواران
قدمي نه بيا و خود در باز

در خرابات رند اوباشيم
دعوت ما چه مي کني به نماز

لطف ساقي بين که از انعام او
در خرابات مغان مستيم باز

رند و ساقي سيد و بنده به هم
بر در ميخانه بنشستيم باز

سيدم دل ببرد از همه کس
گر چه دل را گذاشت در شيراز

دل به دست زلف او داديم باز
با پريشاني در افتاديم باز

غم بسي خورديم در هجران ولي
از وصال يار دلشاديم باز

از سر سجاده ناموس خوش برخاستيم
بر در ميخانه سرمستانه بنشستيم باز

خوش دري بر روي ما بگشود باز
آفتابي در قمر بنمود باز

مخزن اسرار را در باز کرد
گنجها ايثار ما فرمود باز

عقل شهبازي است خوش پرواز کرد
در هواي عاشقي فرسود باز

بيا و پرده هستي برانداز
بخاک نيستي خود را در انداز

چو عشقش مجمري پر آتش آورد
تو عود جان روان در مجمر انداز

خرابات است و رندان لاابالي
بيا ساقي و مي در ساغر انداز

مي خمخانه معني و صورت
به جامي در کشيدم باز امروز

به بالاي تو سروي در چمن نيست
ز من بشنو حديث راست امروز

چه رويست آن بنام ايزد که در وي
نشان لطف حق پيداست امروز

نعمت الله در سماع آمد
وقت وقت است يک زمان برخيز

بر در مي فروش خوش بنشين
از سر هر دو کون هم برخيز