ديوان شاه نعمت الله ولي

آينه گر صد نمايد ور هزار
در صفاي هر يکي او را نگر

هر چه بيني مظهر اسماي اوست
مظهر ما در همه اشيا نگر

چار حضرت در يکي حضرت نگر
نعمت الله بين و آن نعمت نگر

دنيي و عقبي به همديگر ببين
در وجود اين و آن حکمت نگر

قطره و دريا به عين ما نگر
همچو ما در بحر ما ما را نگر

ترک سر مستي اگر خواهي بيا
لحظه اي در چشم مست ما نگر

در سرم سوداي زلف او فتاد
حال اين سودائي شيدا نگر

عشق او دريا و ما ماهي در او
حال اين ماهي مستغرق نگر

عاشق و معشوق شد مشتق ز عشق
گر تو مشتاقي در اين مشتق نگر

نعمت الله گوهر درياي ماست
گوهر دريا در اين زورق نگر

در دو عالم هر چه بيني همچو ما
حضرت يکتاي بي همتا نگر

هيچ شيي بي نعمت الله هست نيست
نعمت الله در همه اشيا نگر

در نظر نقش خيال او نگار
ديده بگشا بر جمال او نگر

روشن است آينه گيتي نما
رو به او آور در آن رو مي نگر

در محيط ما درآ با ما نشين
آب روي ما به هر سو مي نگر

نور چشم ما به چشم ما نگر
آن يکي در هر يکي پيدا نگر

قطره آبي که آيد در نظر
عين ما را جو چو ما دريا نگر

ذات او با هر صفت اسمي بود
يک حقيقت در دو سه اسما نگر

وحدت و کثرت به همديگر ببين
مظهري در مظهر اشيا نگر

نعمت الله در نظر آئينه اي است
گر نظر داري بيا خود را نگر

نور روي اوست ما را در نظر
آينه بردار و رويش مي نگر

يک وجود و صد هزاران آينه
آن يکي در هر يکي خوش مي شمر

ذوق ما داري در اين دريا نشين
تا دمي از حال ما يابي خبر

آينه گر صد نمايد ور هزار
مي نمايد آفتابي در نظر

ز آفتاب حسن او عالم همه پرنور شد
آنچنان ماهي که ديده در چنين دور قمر