ديوان شاه نعمت الله ولي

هر کسي در بحر عشقي غرقه اند
نعمت الله را بود بحري دگر

آينه گر صد نمايد ور هزار
مي نمايد آفتابي در نظر

يک وجود است و صفاتش بي شمار
آن يکي در هر يکي خوش مي شمر

عاشق و معشوق و عشقي در وجود
از وجود خود اگر يابي خبر

چشم مست نعمت الله را ببين
نور او دارد هميشه در بصر

روي خود را در آينه بنما
جان و جانانه رو به رو بنگر

بيا بيا که تو بيگانه نيستي از ما
به آشنايي ما رو در آشنا بنگر

اگر تو آئينه دل زدوده اي به صفا
نگاه کن تو در آئينه و مرا بنگر

در حسن ماه رويان آن آفتاب بنگر
آب از حباب مي نوش جام و شراب بنگر

در کوي مي فروشان رندانه خوش قدم نه
ما را اگر بيابي مست و خراب بنگر

از نور آفتابش عالم شده منور
گر نور چشم داري در آفتاب بنگر

هر صورتي که بيني معني به تو نمايد
جاويد بي حجابي در هر حجاب بنگر

از آفتاب رويش عالم شده منور
گر نور چشم داري در آفتاب بنگر

گر نمي بيني و راي عالمش
ديده را بگشا و در عالم نگر

جام مي بستان و با شادي بنوش
در صفاي جام مي همدم نگر

چشم ما روشن به نور روي اوست
نور او در ديده بينا نگر

هر چه هست آئينه اسما بود
يک مسما در همه اسما نگر

چشم ما روشن به نور روي اوست
نور او در ديده بينا نگر

بر در ميخانه مست افتاده ايم
عاشقانه خوش بيا ما را نگر

گنج او جوئي بجو در کنج دل
نقد گنج پادشاه آنجا نگر

هر چه بيني مظهر اسماي اوست
يک بيک مي بين و در اسما نگر

رند سر مست خوشي گر بايدت
در خرابات مغان ما را نگر

هر چه هست آئينه گيتي نماست
ديده بگشا در همه اشيا نگر

از بلا چون کار ما بالا گرفت
مبتلا شو در بلا بالا نگر

نعمت الله را به نور او ببين
آفتابي در قمر پيدا نگر