ديوان شاه نعمت الله ولي

عشق مي بيند يکي و عقل دو
عاشقان مستند و عاقل در خمار

نعمت الله در همه عالم يکي است
گاه پنهان است و گاهي آشکار

در سرم سودا و جام مي به دست
بر يمينم عشق و ساقي بر يسار

در هزار آئينه بنمايد يکي
آن يکي با هر يکي خوش مي شمار

آب را مي نوش از جام و حباب
آن يکي در هر يکي خوش مي شمار

عاشق و رنديم و شاهد در نظر
دايما مستيم و از خود بي خبر

چشم ما بينا به نور روي اوست
روشن است در ديده اهل نظر

با خودي خود کجا يابي خدا
گر خدا خواهي تو از خود در گذر

بسته ام زنار زلفش بر ميان
لاجرم در خدمتش بسته کمر

بيا با يوسف کنعان بسر بر
چو ما با و در اين زندان بسر بر

به دلبر دل سپار و جان به جانان
خوشي در خدمت جانان بسر بر

بسوي ما بيا و آب رو جوي
در اين درياي بي پايان بسر بر

نيست ما را هيچ غيري در نظر
نام غير نزد ما ديگر مبر

بر لب نائي دهد ني بوسه ها
لطف نائي مي نهد در ني شکر

خلوت من گوشه ميخانه است
مي برم در پاي خم عمري بسر

زاهدان گر عيب رندان مي کنند
در گذر از جرم ايشان درگذر

بي تکلف نعمت الله را بجو
از خيال نقش بندان در گذر

خوش درآ در بحر بي پايان ما
تا به ما پيوست گردي اي پسر

در طريق سيد سرمست ما
نيست شو تا هست گردي اي پسر

سر فدا کن در طريق عاشقي
جان که باشد دل کدام است اي پسر

نعمت الله در خرابات جهان
رهنماي خاص و عام است اي پسر

عاشقي در عشق اگر جان را نداد
نزد کامل ناتمام است اي پسر

مي نمايد عالمي در چشم ما
چون حبابي پر ز آب است اي پسر

نعمت الله در خرابات مغان
عاشق و مست خراب است اي پسر

عشق جان است و همه عالم بدن
همچو جان در تن روان است اي پسر