ديوان شاه نعمت الله ولي

در همه آينه جمال نمود
از همه رو دري به ما بگشود

اين عنايت نگر که حضرت او
در حق بندگان خود فرمود

ساجد و مسجود نزد ما يکي است
سجده مي کن تا ببيني در سجود

ساقي ما به ما کرم فرمود
در ميخانه را به ما بگشود

در مقامي که جسم و جان نبود
بود و نابود خود نخواهد بود

اين چنين گفته هاي مستانه
در جهان خود که گفت يا که شنود

هر که با ما نشست در دريا
عين ما ديد سو به سو بنمود

رشته يکتو است در نظر ما را
گر به چشم کسي دو تو بنمود

در هر آئينه اي که ما ديديم
سيد و بنده روبرو بنمود

خود به خود بنموده است در عين ما
تا نگوئي او به ما و تو نمود

در دو آئينه يکي پيدا شده
بي شکي باشد يکي و دو نمود

آفتابي نيم شب بر ما بتافت
نور او در چشم ما مه رو نمود

در محيط بي کران افتاده ايم
عين ما بر عين ما هر سو نمود

هر که آمد به خلوت دل ما
در بهشت آمد و خوشي آسود

چون وجود است هر چه مي يابم
غير او نيست در جهان موجود

تا مگر يوسف درآيد از درش
در به روي هر که بودي مي گشود

هر که در کنعان بديدي پيش او
يوسف مصري خود را مي ستود

در ميخانه را گشود به ما
راز پنهان به ما عيان فرمود

هر کسي را قراضه اي بخشيد
در گنجينه را به ما بگشود

بيا و جان عزيزت بيار در مجلس
که نقل مجلس ما غير جان نخواهد بود

در دم نائي نفس او مي دمد
آنچنان آواز از ني مي دهد

هر چه ما را مي دهد شاه و گدا
در حقيقت حضرت وي مي دهد

هر که جان در عشق جانان مي دهد
عشق جانان کشته را جان مي دهد

آب رو گر قطره اي پيشش بريم
در عوض درياي عمان مي دهد

گنج را در کنج ويران مي نهد
وان نشان ما را به پنهان ميدهد