ديوان شاه نعمت الله ولي

آينه گر چه دو رو باشد ولي
در دو رويش روي آن يکرو بود

نعمت الله چون در آئينه نمود
دو نمايد گر چه او يک رو بود

قطره و دريا به نزد ما يکي است
دو نمايد در نظر نه دو بود

نور او در ديده ما رو نمود
گرچه از چشم شما پنهان بود

کنج دل گنجينه عشق وي است
جاي گنجش در دل ويران بود

عقل کل در عشق سرگردان بود
لاجرم دايم چنين حيران بود

روي چون ماهان بود تازه مدام
هر که را امروز در ماهان بود

نقل ما چون نقل سر مستان بود
در همه عالم از آن دستان بود

چشم ما تا ديد آب رو از او
در نظر درياي بي پايان بود

گر خراب است خانه ما باک نيست
جاي گنجش در دل ويران بود

هر که آيد در نظر اي نور چشم
آن نمي گويم وليکن آن بود

در ذره آفتاب جمالش نموده رو
بيند کسي که ديده او خرده بين بود

در ازل رندي که با ما باده خورد
همچنان مست است دايم تا بود

نعمت الله در همه عالم يکي است
لاجرم يکتاي بي همتا بود

مي رود آب روان بر روي ما
سوبسو در عين ما دريا بود

ز آفتاب حسن او هر ذره اي
در نظر چون ماه خوش سيما بود

در همه جا نعمت الله را بجو
جاي آن بي جاي ما هر جا بود

در خرابات مغان مست خراب
ساقي ما با حريفان خوش بود

نعمت الله در همه عالم يکي است
سيدم يکتاي بي همتا بود

در دو عالم هر که آن يک را شناخت
عارف يکتاي بي همتاي بود

مي نمايد رشته عالم دو تو
در حقيقت رشته اي يک تو بود

کي شود مايل به سلطاني مصر
هر که او با يوسفي در چه بود

نعمت الله در همه عالم يکي است
هر چه بيني نعمت الله بود

سر ببازد بر سرکويش به عشق
در سر هر کس که اين سودا بود

نور چشمش در نظر پيدا شده
کي ببيند هر که نابينا بود