ديوان شاه نعمت الله ولي

نعمت الله يک است در عالم
کي چو احوال يکي به دو بيند

چون نور آفتاب است در روي ماه پيدا
هم ماه را بيابد هم آفتاب بيند

تو تشنه در بيابان دايم سراب بيني
عارف چو ما سرابي اندر سراب بيند

هر کو حجاب دارد او در حجاب يابد
گر بي ججاب گردد او بي حجاب بيند

آنکه با ما نشست در دريا
عين ما آشناي ما بيند

هر که در کوي تو جانا نفسي بنشيند
نيست ممکن که دمي بي هوسي بنشيند

نعمت الله به خلوت ننشيند بي تو
شاه بازي است کجا در قفسي بنشيند

اهل نظران ديده بر وي تو گشايند
حسن تو در آئينه به مردم بنمايند

در آينه حسن تو نمايند خدا را
صاحب نظراني که منور به خدايند

هر در که به روي ما گشايند
حسن دگري به ما نمايند

بزمي سازند هر زماني
تا سيد و بنده خوش در آيند

گفتي که در آئينه به جز ما نتوان ديد
چندانکه نمودي و بديديم همان بود

ساقي قدح باده به من داد و بخوردم
آري چه کنم مصلحت بنده در آن بود

بي جام شراب و عشق ليلي
مجنون در حي نمي توان بود

غير او در خيال اگر آيد
آن خيال محال خواهد بود

جان مجنون فداي ليلي بود
در دل او هواي ليلي بود

عاشق و رند و مست لايعقل
روز و شب در قفاي ليلي بود

بوي دستنبوش مي آيد ز دست
هر که را در دست دستنبو بود

وجه او در وجه هر يک رو نمود
آن يکي با هر يکي يک رو بود

يک سر مو ميل غيري کي کند
هر که را سوداي او در سر بود

آينه چندانکه روشنتر بود
روي خود ديدن در آن خوشتر بود

دل بود آئينه گيتي نما
در نظر صاحبدلي را گر بود

نعمت الله جو که همراهي خوش است
تا ترا در عاشقي رهبر بود

در دو آئينه يکي چون رو نمود
دو نمايد آن يکي نه دو بود

جام مي در دور مي گردد مدام
خوش بود آندم که همدم او بود