ديوان شاه نعمت الله ولي

مطربانه چو در طرب آيند
ساز ما را به لطف بنوازند

در خرابات مغان سلطان عشق
خيمه دولت به هر سو مي زند

باش يکرو در طريق او که او
بوسه ها بر روي يک رو مي زند

سر زلف بتم پريشان شد
جان و دل در هواي زنارند

خوش کناري گرفته اند ز اغيار
گرچه با يار در ميان باشند

گرچه مي بندند نقشي در خيال
پيش مه رويم نقابي مي کشند

عاشقيم و عاشقان را بي حساب
مي کشند و در حسابي مي کشند

ما در ميخانه را بگشوده ايم
باده نوشان خوش شرابي مي کشند

سايه بان نعمت الله در نظر
بر مثال آفتابي مي کشند

در خرابات مغان رندان ما
باده مي نوشند و بي غم سرخوشند

همه در بحر بي کران غرقند
چون حبابند و اين و آن غرقند

کشتي ما کجا رسد به کنار
ناخدايان در اين ميان غرقند

آنکه در ميکده عشق تو يابد جاني
نزهت باغچه هر دو سرا را چه کند

دردسر مي داد عقل از خانه بيرون کردمش
ايستاده بر در و دزديده گوشي مي کند

نعمت الله حريف و مي در جام
هيچ کس توبه اين زمان نکند

عود دلم در آتش عشقش روان بسوخت
عيبم مکن اگر نفسم دود مي کند

در خرابات مغان خمخانه جوشي مي کند
جان مستم از هواي او خروشي مي کند

دردسر مي داد عقل از خانه بيرون کردمش
ايستاده بر در و دزديده گوشي مي کند

در خرابات عشق مست خراب
باده نوشيم تا خدا چه کند

در صومعه گر زاهد رعناست مجاور
رندان به سراپرده ميخانه روانند

خوش آينه دارند و در آن آينه روشن
بينند جمال خود و بر خود نگرانند

در همه آن يکي همي جويند
گر يکي ور هزار مي خوانند

چشم ما آب در نظر دارد
غرق بحر است سو به سو بيند

آنکه با ما نشست در دريا
عين ما ديد و سو به سو بيند

هر که در آينه کند نظري
جان و جانانه روبرو بيند