ديوان شاه نعمت الله ولي

در خرابات جهان سيد سرمستانيم
تو چه داني ز چه دستيم خدا مي داند

خواجه پيوسته در خيالي بود
نقش خواجه شد و خيالش ماند

نعمت الله ز ديده پنهان شد
در نظر نور بي مثالش ماند

اين عجب بين که حضرت سلطان
در نظرگه گهي گدا ماند

بود گنجي در اين خرابه تن
گنج باقي است گر خراب نماند

طاق ابرويش مگر شکل هلالي بسته اند
آفتابي در خيال ماه پيدا کرده اند

صورت موجي که در درياي معني ديده اند
عارفان تشبيه آن بر صورت ما کرده اند

در همه آئينه اي بنموده اند
اين نظر با چشم بينا کرده اند

غسل کرده در محيط عشق او
از حدوث و از قدم آسوده اند

خوش در ميخانه اي بگشاده اند
باده نوشان را صلائي داده اند

عاشقاني که چو ما غرقه دريا شده اند
گوهر حاصل ما در دل ما يافته اند

عالمي را ساخته چون آينه
در همه خود را تماشا کرده اند

روي خود بنموده اند در آينه
هم به خود خود را تماشا کرده اند

آفتابي را به مه بنموده اند
خم مي در ساغري پيموده اند

باده نوشان در خرابات مغان
فارغ از عالم خوشي آسوده اند

پير رندانيم و سرمستيم در دير مغان
نوجوانان جهان رندي ز ما آموختند

زبان بر بند و خامش باش در عشق
مشو بي زار و بر آزار مي خند

عاشقان اول ز جان باز آمدند
آنگهي در عشق جانباز آمدند

خون دل در جام جان کردند از آن
با لب معشوق دمساز آمدند

جان و دل موسي صفت بر طور تن
با خداي خويش در راز آمدند

به هواي لب او غنچه گل
لب گشاده همه در خنده شدند

چو رند جام مي بي حساب مي نوشد
به نزد عقل کجا در حساب باشد رند

طريق رندي سيد ز نعمت الله جو
که بي خطا رود و در صواب باشد رند

هر لحظه ز غيب در شهادت
طرح دگري ز نو برآرند

عالم داني که در نظر چيست
نقشي که بر آب مي نگارند