ديوان شاه نعمت الله ولي

در همه چون جمال او پيداست
گر يکي ور هزار خوش باشد

هر رند که در کوي خرابات درآمد
از دار فنا آمد و با دار بقا شد

در شهادت احد کمر بربست
ميم احمد ز غيب پيدا شد

آن يکي در عدد ظهوري کرد
صد عدد از يکي مهيا شد

در دو عالم کسي يگانه بود
کز شش و هفت و هشت يکتا شد

ما همدم رندان سراپرده عشقيم
در مجلس ما حالت طامات چه باشد

دردمندي که به جان دردي دردش نوشد
راحت جان خوشي در دو جهانش باشد

آتش عشق دلم سوخت، چنان داغي را
در قيامت چو بجويند نشانش باشد

گر نه او يار غار ما باشد
در دو عالم که يار ما باشد؟

سخن ما که روح مي بخشد
در جهان يادگار ما باشد

ملک به امر خدا سر نهاده است به زمين
براي رفعت خود در سجود ما باشد

بسمع جان شنود عقل کل شود خاموش
در آن مقام که گفت و شنود ما باشد

در خلوتسراي او بهشت جاودان ماست
چه خوش ذوقي که رندان را درين خلوتسرا باشد

دل يگانه من عاشقانه در دو سرا
براي يک جهتي شش جهات مي بخشد

نور چشم است و در نظر داريم
ديده ما به عين بينا شد

پاره اي يخ فتاد در دريا
مشکلاتي که بود حلوا شد

همه عالم چو بود آينه حضرت او
در همه آينه بر خود نگران خواهد شد

نعمت الله چو در سخن آمد
روح قدسي رسيد و سامع شد

ترک سرمستي مرا دامن کشانم مي کشد
باز بگشوده کنار و در ميانم مي کشد

در کشاکش عالم آورده است
نه من تنها که تنها مي کشد

در خرابات مغان بزم خوشي است
عشق عاشق را به آنجا مي کشد

زلف سيد دل ز ياران مي برد
در خيالش سر به سودا مي کشد

عشق سرمست است در کوي مغان
عاشقان را خوش به مأوا مي کشد

مي کشد هر لحظه نقشي در خيال
صورتش بر لوح اشيا مي کشد

هر کجا رندي است در ميخانه اي
خاطر سيد به آنجا مي کشد