ديوان وحشي بافقي

ما در مقام صبر فشرديم گام خويش
يک گام آن طرف ننهيم از مقام خويش

الاهي از ميان ناپسندان بر کران دارش
ز دام حيله مردم فريبان در امان دارش

با جواني چند در عين وفا مي بينمش
باز با جمع غريبي آشنا مي بينمش

جذب محبتش کشد، هست بهانه اي و بس
اينهمه تند گشتن و در پي من فتادنش

مرغ فارغ بال بودم در هواي عافيت
از کمين برخاست ناگه غمزه صيد افکنش

عشق ليلي سخت زنجيريست مجنون آزما
اين کسي داند که زنجيري بود در گردنش

اين سر پرآرزو در انتظار عشوه ايست
گوشه چشمي بجنبان و بينداز از تنش

تکيه کردم بر وفاي او غلط کردم ، غلط
باختم جان در هواي او غلط کردم، غلط

در خم فتراک وحشي را نميبندي چو صيد
گوييا مي آيدت زان حلقه فتراک حيف

مستغني است از همه عالم گداي عشق
ما و گدايي در دولتسراي عشق

پروانه محو کرد در آتش وجود خويش
يعني که اتحاد بود انتهاي عشق

تا چه فرمايد غلوي شوق در افشاي راز
برخلاف آن به خود حالا قراري کرده ام

اين باب محبت همه اشکال دقيقست
ما زحمت بسيار در اين باب کشيديم

گر آهن بگداخته در بوته ما ريخت
گشتيم سراپا لب و چون آب کشيديم

مرا رسد که چو وحشي چنين دلير درآيم
که خوانده لطف تو در سايه حمايت خويشم

خواهم که شود دست سراپاي وجودم
در شغل عنان گيري يکران تو باشم

در بزمگه يوسف اگر ره دهدم بخت
درآرزوي گوشه زندان تو باشم

در تشنگيم طالع بد جان به لب آرد
گر خود به سر چشمه حيوان تو باشم

آن قوي حوصله بازم که اگر حسرت صيد
چنگ در جان زندم ميل کبوتر نکنم

در جنت بگشا بر رخم اي خازن خلد
که دماغ از گل باغ تو معطر نکنم

حله نو را گرم حور به اکراه دهد
پيشش اندازم و نستانم و در برنکنم

مي آيد از گشودن آن بوي منتي
در بسته باغ خلد به رضوان گذاشتيم

در کار ما مضايقه اي داشت ناخدا
کشتي به موج و رخت به توفان گذاشتيم

گر توان خواند فسوني که در آيند به دل
هرگز از پيش دل عربده جويش نروم

وحشي اين عشق بد افتاد عجب گر آخر
در سر حسرت رخسار نکويش نروم

در دست نداريم بجز خار ملامت
زان دامن گل کز چمن وصل نچيديم

سد کس به يک نگه فکني در کمان لطف
شيدايي نگاه پراکنده ات شوم

به مهجوري صبوري کار من نيست
بسي خود را در اين کار آزمودم

کرد آنچنان جمالي در کنج خانه ضايع
بر عشق من ستم کرد بر حسن خويشتن هم

دور از چمن وصل يکي مرغ اسيرم
ترسم که شوي غافل و در دام بميرم

جان کرد وداع تن و برخاست که وحشي
بنشين تو که من در قدم موکب ميرم

منفعل گشت بسي دوش چو مستش ديدم
بوده در مجلس اغيار چنين فهميدم

چون طفل اشک پرده در راز نيستم
از من مپوش راز که غماز نيستم

در انتظار اينکه مگر خواندم شبي
يک شب نشد که گوش بر آواز نيستم

بيخود مرا حکايت او چيست بر زبان
گر در خيال آن بت طناز نيستم

در بزم عشق نرد مرادي نمي زدم
زانرو که چون رقيب دغا باز نيستم

مکن تغافل و مگذارم از کمند برون
که صيد بيشه بسيار در کمين دارم

در راه عشق با دل شيدا فتاده ايم
چندان دويده ايم که از پا فتاده ايم

عاشق بسي به کوي تو افتاده است ليک
ما در ميانه همه رسوا فتاده ايم

وحشي نکرده ايم قد از بار فتنه راست
تا در هواي آن قد رعنا فتاده ايم

از بهر چه در مجلس جانانه نباشم
گرد سر آن شمع چو پروانه نباشم

سد فصل بهار آيد و بيرون ننهم گام
ترسم که بيايي تو و در خانه نباشم

در اصل حل مسأله عشق کس نکرد
يا ما بدين دقيقه مشکل نمي رسيم

در مجلسي ميانه جمعي نبود يار
کانجا پي نظاره کناري نداشتم

در دام غمت تازه فتادم نگهم دار
من عادت مرغان نو آموخته دارم

ز حرف گرم وحشي آتشي در سينه افکندم
باو اظهار سوز سينه سوزان خود کردم

ديريست که رندانه شرابي نکشيديم
در گوشه باغي مي نابي نکشيديم

وحشي به رخ ما در فيضي نگشودند
تا پاي طلب از همه بابي نکشيديم

آورده اقبالم دگر تا سجده اين در کنم
شکرانه هر سجده اي سد سجده ديگر کنم

با مرکز و محيط نداريم هيچ کار
هست اينقدر که در خم پرگار عالميم