ديوان شاه نعمت الله ولي

با چنين سودا که ما را در سر است
عاشقانه ترک سر خواهيم کرد

باز مي در جام جان خواهيم ريخت
باده نوشان را خبر خواهيم کرد

جاودان در بحر و بر خواهيم گشت
پادشاهي بحر و بر خواهيم کرد

سيد و بنده چو در خلوت جان مي رفتند
بنده عاشق گستاخ تقدم مي کرد

نعمت الله را يکي داند
هر که او در دو کون باشد فرد

آتش عشق شمع جانم سوخت
در تو آخر چرا نمي گيرد

اگر شهباز عقل کل کند پرواز در کويش
نديده همچنان جز وي که از حيرت پراندازد

تجلي صفاتش را مظاهر در ظهور آرد
ولي چون ذات بنمايد عدم بر مظهر اندازد

دل مقامي خوش است از آن دلدار
جان خود در سراي دل سازد

ما انا الحق از فنا خواهيم زد
خيمه در دار بقا خواهيم زد

همچو سيد در جهان بيخودي
دم ز توحيد خدا خواهيم زد

آتشي در دل و است جان سوزد
دل چنين است و جان چنان سوزد

کشته عشقت اگر بوي تو يابد در خاک
به هواي تو چو گل جامه دران برخيزد

نعمت الله در همه عالم
غير آن يک که هست نشناسد

نرسد در حريم وصل دلي
که ز هجران برو بلا نرسد

نرسد در حرم کعبه وصل محبوب
هر محبي که بر او جور و جفائي نرسد

راه بيابان فنا چون نرفت
در حرم دار بقا کي رسد

بحر عشق است و ما در او غرقيم
هر که آيد به آشنا برسد

همه عالم خيال او باشد
در خيال آن جمال او باشد

در همه آينه چو مي نگرم
صورت بي مثال او باشد

گفتم که در خرابات خواهم که بار يابم
گفتا اگر درآئي آنجا مجال باشد

سرچشمه حيات است ما خضر وقت خويشيم
در جام ما هميشه آب زلال باشد

ناز با يار غار خوش باشد
آن ميان در کنار خوش باشد

نقش رويش خيال مي بندم
در نظر آن نگار خوش باشد

ليس في الدار غيره ديار
در چنين دار يار خوش باشد