ديوان شاه نعمت الله ولي

عشق و ساقي و حريفان همه مستند ولي
عقل مخمور ندانم که چه در سر دارد

قول مستانه ما ملک جهان را بگرفت
اين چنين گفته که در کاغذ و دفتر دارد

صاحب نظري کو که جهان در نظر آرد
يا محرم رازي که ز عقبي خبر آرد

از سنگ دلي سنگ منه در ره مردم
کو کوه عذابي به عوض درگذر آرد

در بحر محيط عشق غرقيم
جز ما خبري ز ما ندارد

هر دم نقشي برد ز عالم
در دم نقشي دگر برآرد

نان شيراز خورد شکر نگفت
زين سبب در ميان آب فسرد

در همه حال با خدا باشد
آنکه خود را از اين و آن نشمرد

در هواي گلستان عشق او
جان چو غنچه با لب خندان سپرد

غنچه دل در هواي او چو گل
جامه جان بر تن خود مي درد

هر که او غم مي خورد در عشق او
شادمان از خويشتن بر مي خورد

غير يکي در دو جهان هست نيست
گرچه نمايد به ظهور آن دو صد

وحدت و توحيد و موحد يکي است
در نظر عارف ذات احد

ناجوانمردي که او در عشق جانان جان نداد
شايد ارزنده دلي گويد که آن نامرد مرد

در سرابستان او غيري نمي يابد مجال
گر کسي مرغي شود بر گرد قصرش کي پرد

چشم ما چون به روي او نگرد
در نظر غير او کجا گذرد

مرد عاشق همه يکي بيند
آن يکي در هزار مي شمرد

غنچه در گلستان تبسم کرد
بلبل از ذوق آن ترنم کرد

در آينه جمالش تمثال خويش بنمود
از آفتاب حسنش ماه خوشي عيان کرد

پنهان شدن از ديده سيد نتواني
چون نور در اين ديده عياني چه توان کرد

با عشق در افتادم و تقدير چنين بود
تدبير نمي يابم و چاره نتوان کرد

حسن او بر چشم ما پيدا که کرد
در سر ما اين چنين سودا که کرد

بي نوايان ز در شاه نوا مي يابند
گر گدا کديه کند منع گدا نتوان کرد

در دل آمد به جاي جان بنشست
رحمتي خوش به جاي جانم کرد

دست با او در کمر خواهيم کرد
خويشتن را معتبر خواهيم کرد