ديوان شاه نعمت الله ولي

ساقي اينجا کجا و مطرب کو
ساغر و رود در نمي گنجد

چند گوئي که خوش همي سوزم
آتش و دود در نمي گنجد

وصال اندر وصال اندر وصال است
در اين حالت حکايت درنگنجد

جمال اندر جمال اندر جمال است
در او درس و روايت درنگنجد

شدم مغرور عقل و نفس کشته
سر موئي حمايت در نگنجد

در اين حالت که من کردم بيانش
نبوت با ولايت درنگنجد

محدود و حدود در ظهور است
آري چه حد است حد و بيحد

در جهنم خراب مي گردد
ديده ها پر ز آب مي گردد

آن همه تخت و ملک را بگذاشت
اين زمان در خراب مي گردد

چارپا در پي علف گردد
تا به وقتي که خود تلف گردد

آشناي محيط بحر ازل
واقف از در و از صدف گردد

در دام ما درآيد و دانه خورد ز ما
مرغي کز آشيانه توحيد بر پرد

هر چه در کاينات مي بينيم
همه نور خداي ما دارد

گر قدم رنجه کني بر سر آبي باري
در نظر ديده ما آب فراتي دارد

هر کجا آينه اي در نظرم مي آيد
او به تمثال از آن وجه مثالي دارد

به سراپرده جنت نکشد خاطر رند
زانکه در گوشه ميخانه مجالي دارد

هر کجا ماه رخي در نظرم مي آيد
نيک مي بينم و حسني ز جمالت دارد

جان فدا کردم و سر در قدمت افکندم
از چنين بندگئي بنده خجالت دارد

رندي که وطن دارد در خلوت ميخانه
گر هر دو سرا نبود انديشه چرا دارد

خوش سلطنتي دارم از بندگي سيد
اين بنده چنين دولت در هر دو سرا دارد

چشم دريا دلي بود ما را
در نظر بحر بي کران دارد

قدح گرديد و اکنون نوبت ماست
در اين دوران چنين دوران که دارد

هر کجا خسروي است در عالم
جان شيرين براي او دارد

هر که با ما نشست در دريا
خبر از بحر بي کران دارد

رند سرمست در اين بزم ملوکانه ما
از سر ذوق درآيد خبري گر دارد