ديوان شاه نعمت الله ولي

عقل سرگردان ز پا افتاد و عشقش در ربود
همچو مخموري به دست ترک سرمستي فتاد

در خرابات مغان رندي که نام ما شنيد
سرخوشانه پاي کوبان رو به سوي ما نهاد

هر که او در عشق جانان جان نداد
بوسه اي خوش بر لب جانان نداد

جام مي بر دست و ساقي در نظر
فکر اين و آن به اين رندان نداد

عاشقي کو سر به پاي ما نهاد
روي خود در جنت المأوا نهاد

از سر دنيي و عقبي درگذشت
هر که با ما پا در اين دريا نهاد

پا نهد بر فرق عالم هر که سر
بر در يکتاي بي همتا نهاد

رو به مه بنمود نور آفتاب
روشني در ديده بينا نهاد

نعمت الله را به عالم عرضه کرد
در دل عشاق جست و جو نهاد

در اين طريق فقيري که مي نهد قدمي
فناي خود چو نجويد بقا کجا يابد

چشم بينائي که بر او اوفتد
سرنهد در پاش بر رو اوفتد

در دامن ما کسي که زد دست
هستيم يقين که کمتر افتد

دلبرم دل نوازيي فرمود
در برم دل از آن نمي گنجد

نعمت الله حريف و ساقي يار
غير او در ميان نمي گنجد

در دل بجز از خدا نگنجد
چون او گنجد هوا نگنجد

سلطان عشق است و عقل درويش
در مجلس شه گدا نگنجد

چون نيست بجز يکي که گويد
در خود گنجد و يا نگنجد

خوش خم مئي است نعمت الله
در جام جهان نما نگنجد

در دلم غير او نمي گنجد
بد چه باشد نکو نمي گنجد

در مقامي که آن يگانه ماست
دو چه گوئي که دو نمي گنجد

خم بياور زما دمي مي بر
مي ما در سبو نمي گنجد

در دو عالم بجز يکي نبود
رشته يک تو دو تو نمي گنجد

چون به غير از يکي نمي يابم
در دلم جست و جو نمي گنجد

اي گوئي مرا وجودي داد
خوش برو جود در نمي گنجد

آتش عشق عود دل را سوخت
بعد از اين عود در نمي گنجد