ديوان شاه نعمت الله ولي

دلم ز دست بيفتاد و در سر زلفش
اسير گشت چه چاره کنم چنين افتاد

صدبار در اين کوي خرابات فتاديم
عيبم مکن ار ز آنکه گذارم دگر افتاد

برخاستن از رهگذر او نتواند
هر عاشق مستي که در آن رهگذر افتاد

عقل مخمور منع ما مي کرد
مست مي رفت و در مغان افتاد

سروقدي که سر زما پيچيد
در چمن قدش از ميان افتاد

مرغ دل ديد دانه خالش
باز در دام زلف از آن افتاد

دل به دست زلف دلبر اوفتاد
بي تکلف خوب و در خور اوفتاد

در خرابات مغان مستانه رفت
جاي خوش را ديد و خوشتر اوفتاد

بر در ميخانه با ساقي نشست
پاي او بوسيد و بر سر اوفتاد

بارها دل در شراب افتاده بود
توبه را بشکست و ديگر اوفتاد

عشق جانان آتشي خوش برفروخت
شعله اي در جان مشتاقان فتاد

رند مستي سر به پاي خم نهاد
غلغلي در مجلس رندان فتاد

عشق مستانه در خروش آمد
عقل مسکين به گفت و گو افتاد

هر که چون ما فتاد در دريا
غرقه گرديد و سو به سو افتاد

آب چشم ما بروي ما فتاد
مردم ديده در اين دريا فتاد

برنخيزد جاودان هر کس که او
در خرابات آمد و آنجا فتاد

دل برفت از ما و در دريا نشست
عاقبت محمود با مأوا فتاد

نعمت الله چون مقام خويش ديد
بر در يکتاي بي همتا فتاد

آب ديده اشک مردم زاده بود
خوش روان گرديد در دريا فتاد

عاقلي نقش خيالي بسته بود
عشق آمد کار او در پا فتاد

در جام جهان نما نظر کرد
تمثال جمال خود به آن داد

در کتم عدم وجود بخشيد
چيزي به از اين نمي توان داد

مستانه در اين کوي خرابات فتاديم
اين گوشه به صد روضه رضوان نتوان داد

گنجي است در اين مخزن اسرار دل ما
دشوار بدست آمده آسان نتوان داد

سيد در ميخانه گشوده است دگربار
خود خوشتر از اين مژده به رندان نتوان داد