ديوان شاه نعمت الله ولي

کشته عشقم و در اين دوران
چون من و او شهيد وغازي نيست

خرقه اي کان به مي نمي شويند
در بر عاشقان نمازي نيست

دل به دلبر جان و جانان داد و رفت
کارش از مجنون وليلي در گذشت

غرقه شد در بحر بي پايان ما
ديد دريائي ز سيلي درگذشت

نود و پنج سال عمر عزيز
همه در دين مصطفا بگذشت

هرکه با ما نشست در دريا
نام را ماند و از نشان بگذشت

در طريقي که نيست پايانش
نعمت الله از اين وآن بگذشت

غير دلبر نيافت اين دل ما
گرچه در جستجو بهر جا گشت

عقل مي گشت گرد ميخانه
ديدمستي ما ز در وا گشت

در خيالش بخواب رفتي باز
وصل او را به خواب نتوان يافت

اين چنين دلبري که ما داريم
در جهان بي حجاب نتوان يافت

علم ما در کتاب نتوان يافت
سرآب از سراب نتوان يافت

خويش را در عشق او گم کرده بود
تاکه از لطف خدا آن بازيافت

درد درد عشق او بسيار خورد
لاجرم در درد درمان بازيافت

گنج او در کنج دل مي جست جان
گرچه مشکل بود آسان بازيافت

گرد ميخانه همي گشتي مدام
يار خود در بزم رندان بازيافت

درد دل هرکه برد بر در او
آن قماشش نکو بهائي يافت

بلبل چو هواي گلستان يافت
هرکام که بود در زمان يافت

بي جام شراب و عشق ساقي
کامي نتوان در اين جهان يافت

در کنج دل شکسته من
گنجي است که جان من عيان يافت

زهد از بر ما کناره اي کرد
تا ساغر باده در ميان رفت

از ميان تا کناره اي نکني
آن ميان در کنار نتوان يافت

شاهبازي بود در بند وجود
بند را از پاي خود بگشاد و رفت

سرعت ايجاد و اعدام وي است
در زماني ماه رويي زاد و رفت

در خرابات فنا مست و خراب
سربه پاي خم مي بنهاد و رفت