ديوان شاه نعمت الله ولي

جان ما با ما در اين دريا نشست
يار دريا دل خوشي با ما نشست

از سر هر دوجهان برخاست دل
بر در يکتاي بي همتا نشست

در خرابات مغان ما را چو يافت
مجلسي خوش ديد خوش آنجا نشست

هرکه آمد سوي ما با ما نشست
خوش خوشي با ما در اين دريا نشست

از سرهر دو جهان برخاست خوش
بر در يکتاي بي همتا نشست

هرکه سر در پاي خم مي نهاد
جاودان افتاد وشد از پا نشست

هرکه اوبا ما در اين دريا نشست
آبروئي يافت خوش با ما نشست

بر در ميخانه مست افتاده ايم
هرکه آمد پيش ما آنجا نشست

از سر هردو جهان برخاست دل
بر در يکتاي بي همتا نشست

در خرابات مغان مست وخراب
خوش بود با شاهد رعنا نشست

در سر هرکس که سودائي فتاد
کي تواند يک زمان از پا نشست

نعمت الله در همه عالم يکي است
بر سرير سلطنت تنها نشست

دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
ديدم آنجا عارفان وعاشقان مستانه مست

جوشش مستي فتاده در نهاد خم مي
جان و دل سرمست گشته ساغر و پيمانه مست

جام مي در داده ساقي خاص وعام مجلسش
آشنايان مست از آن يکجرعه و بيگانه مست

عود جان در مجمر سينه به عشق بوي او
سوخته بر آتش دل عاشق مستانه مست

در هواي آفتاب روي او يکسان شده
جمله ذرات وجود از عاشق فرزانه مست

کعبه در وي گشته حيرات بتکده مدهوش او
صومعه نالان ز عشقش آمده، ميخانه مست

در دلم عشق و درنظر ساقي
درسرم ذوق و جام مي بر دست

پرده از رخ گشود شاهد غيب
دل ما را به زلف خود در بست

هرچه در کائنات مي بيني
همچو ما يک بيک ببو اي دوست

هرکس به آرزوي خيالي است در جهان
مائيم و آرزوي خيال جمال دوست

تا زنگ غير ز آينه دل زدوده ام
در آينه نديده ام الا مثال دوست

جرعه جام مي ما هرکه خورد
چون محبان دايما در جستجوست

عشق سرمست است وفارغ از همه
عقل مخمور است و هم در گفتگوست