167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
اقبالنامه نظامي
يکي ميوه چيدن دريغ آمدش
برو بوم خود را همي کرد ياد
که آن برنخيزد ز ما در دو ماه
چه هنگام خورد و چه هنگام خفت
که بسيار گشتيم در دشت و کوه
در او آدمي پيکراني سپيد
در آن جانور چون نگردد هلاک
برافروختشان دانش از دين خويش
دواسبه هميراند بيراه و راه
ز ساحل به دريا در انداختند
دل رهروان رست از اندوه و بيم
در آن منزل آن شب شه آرام کرد
جهان در جهان روشني چون چراغ
دهي ديد و ده مهتري را نديد
چنين نقش دارد جهان در نورد
چنين بودشان گردش ماه و سال
چو انجم در آن ره کم آرام کرد
ميان بست هر يک بدين جستجوي
به جنبش در آمد ز هر سو عقاب
در آن غار جز مار نگذاشتند
نوازش گرفته ز باران و برف
برهنه سروپاي بيلي به دست
که در خلقتش نايد انديشه اي
پناهت کجا کرد بازار تيز؟
همان قبله را ميپرستم که تو
که هم سرخ گل بود و هم سبز شاخ
کجا در چنين ده کند گاو هو
يکي زو هزار آورد بلکه بيش
ده آباد بودي و در ده کسي
جو و گندمش را برد باد و سيل
جوان گشته هم روز و هم روزگار
دل از جوش خون در خروش آمده
وزآن آب گل کز گل آيد فرود
پرستنده بت شده هر کسي
بر او خانه گنج پرداخته
ز بس شب چراغي به شب چون چراغ
فرو گويم آن داستان کهن
که چون شايد آن مرغکان را گرفت
در او روشنان باد کمتر دمند
در او نيک و بد را تماشا کنم
که در هيچ بحري نگفتست کس
ستاره در گنج گوهر گشاد
علم بر کشيدند چون آفتاب
که کشتي در افکن بدين موجگاه
جهان ميدواندش زهي دست زور
به رهنامه ها در پسين منزلت
در آن تعبيه راز يزدان شناخت
ز گرداب در کنج آن کوه بند
درو سال ها دايره ساختي
که دير و درست آي و انده مدار