ديوان شاه نعمت الله ولي

هرکه بيند نعمت الله در همه
بد نبيند هرچه مي بيند نکوست

عشق سرمست است و فارغ از همه
عقل مخمور است و هم در گفتگوست

اين عجب بنگر که آن مطلوب ما
طالب است و روز و شب در جستجوست

ديده تا نور جمالش ديده است
در نظر ما را چو نور ديده است

سايه سروسهي گر برزميني کج فتد
کج نمايد در نظر اما به قامت راسته است

در خرابات مغان مستيم وجان مي بدست
نعمت الله مجلس رندانه اي آراسته است

نعمت الله در شراب افتاده است
سربه پاي خم مي بنهاده است

سيد ما رهنماي عارفي است
در طريق عاشقي بر جاده است

چشم مردم ديده ما نور رويش ديده است
لاجرم در ديده ما همچو نور ديده است

گوينده سرخوشي است در وي
هردم او را ز نو نوائي است

کار دل در عشق بازي بندگي است
بندگي درعاشقي پايندگي است

مرده درديم و درمان در دل است
کشته عشقيم و عين زندگي است

دوش درآمد ز در دلبر سرمست گفت
عاشق يکتاي من سيد بي ثاني است

روح ها در روح اعظم فاني است
درحقيقت خدمتش هم فاني است

گر دمي با جام مي همدم شوي
دمبدم در غير اين دم فاني است

خوش خيالي نقش مي بنديم ما
در نظر ما را خيالات وي است

نعمت الله پادشاهي مي کند
در همه عالم ولايات وي است

در خرابات مغان مستم مدام
مي خورم مي چونکه خمارم وي است

نقش مي بندم خيالش در نظر
نورچشم و عين ديدارم وي است

تمثال صدهزار در آئينه رو نمود
ديديم آن يکي و همه نزد ما يکي است

عشق ومعشوق وعاشق اي درويش
در دل عاشقان يکيست يکي است

در خرابات مست مي گرديم
ساقي مي خوران يکيست يکي است

در دو عالم خدا يکيست يکي است
مالک دو سرا يکيست يکي است

آينه در جهان فراوان است
جام گيتي نما يکيست يکي است

نعمت الله يکي است در عالم
سخن آشنا يکيست يکي است