ديوان شاه نعمت الله ولي

خود کجا آيد به چشم ما بهشت
بر در ميخانه ما را مسکن است

در نظر آنکه نور چشم من است
يوسف نازنين و پيرهن است

چون يکي در يکي يکي باشد
گربگويم هزار يک سخن است

نعمت الله بود زآل حسين
در همه جا چوبوالحسن حسن است

جان من در هواي اوست مدام
همه جان درهواي جان من است

در سراپرده جان خانه دلدار من است
گوشه ديده من خلوت آن يارمن است

من امين و امانت سلطان
هست محفوظ و در امان من است

آن معاني که عارفان جويند
گر بدانند در بيان من است

به جفا رو نه پيچم از در او
جاودان اين وفاي جان من است

عود دلم در آتش عشقش روان بسوخت
بوي خوشي که مي شنوي بوي عود اوست

مستيم ولا ابالي و بر دست جام مي
در بزم هرچه هست ز انعام جود اوست

در نظر اين و آن نمي آيد
ديده خلوتسراي حضرت اوست

در دلم غير او نمي گنجد
ديگري کي به جاي حضرت اوست

در آينه عالم تمثال جمال اوست
جمله به کمالش بين کانها ز کمال اوست

در مجلس ما بنشين تا ذوق خوشي يابي
زيرا مي جام ما از آب زلال اوست

در آينه عالم تمثال صفات اوست
از روي مسما بين آن اسم که ذات اوست

در دامن درد آويز گرطالب درماني
زيرا که دل مسکين اين درد نجات اوست

گر کشته شوم در عشق از مرگ نينديشم
خود مرده درد او زنده به حيات اوست

تکبير فنا گفتن برهر چه سوي الله است
در مذهب اين سيد آغاز صلات اوست

درهرچه نظر کردم نقشي ز خيال اوست
در آينه عالم تمثال جمال اوست

گر آب حيات ما در چشمه حيوان است
مي نوش که نوشت بادکان عين زلال اوست

هر ذره که مي بيني خورشيد در او پيداست
ناقص نبود حاشا کامل به کمال اوست

بلبل سرمست در گلزار عشق
هرچه مي گويد بگفت وگوي اوست

در خانقهي که شيخ ما اوست
سرحلقه و شيخ هر دو نيکوست

چشم ما روشن به نور روي اوست
هرچه آيد در نظر زان رو نکوست