ديوان شاه نعمت الله ولي

عقل از ما کنار کرد و برفت
گو برو زانکه در ميان عشق است

خوش بهشتي است مجلس سيد
در چنين جنتي چنان عشق است

تن تنها درآ سيد به خلوت
که در خلوت تن تنهاي عشق است

در طريقي که نيست پايانش
عاشقي جو که رهبر عشق است

درمحيطي که ما در آن غرقيم
حاصلش يافت گوهر عشق است

آفتابي است که در دور قمر تابان است
نزد ما جوشش دريا حرکات عشق است

ماه پيدا گشت و پنهان آفتاب
غائبي در عين حاضر نازک است

سلطان عشق است در ولايت
باقي همه کس سپاه عشق است

عشق است پناه و پشت عالم
عالم همه در پناه عشق است

عقل کل در بيان سيد ما
دم فروبسته گوئيا لال است

دل بدست آور در او دلبر بجو
خلوت دلدار اگر داني دل است

خلوت دل خانه خالي اوست
خوش دلارامي که ما را در دل است

آفتابي مي نمايد مه به ما
گرچه در ظاهر حجابي حايل است

هر صورتي در آينه اسمي نموده اند
خوش صورتي که معني آن اسم اعظم است

گنجينه ما مخزن اسرار الهي است
هرگنج در اين کنج که يابي به نظام است

در دور بگرديد ونمائيد به ياران
رندي که بود چون من سرمست کدام است

بشنو سخن سيد رندان خرابات
کامروز در اين دور خداوند کلام است

سلطان جهان بنده سيد شده ازجان
او بنده آن خواجه که در عشق غلام است

عالم همه زنده دل به عشق اند
روحي است که در بدن روان است

عالم بدن است و عشق جان است
جان است که در بدن روان است

در آينه وجود عالم
آن نور به چشم ما عيان است

نعمت الله که مير مستان است
در خرابات مير مست آن است

در عدم خوش به تخت بنشستيم
نزد اهل نظر شکست آن است

دامن سيد است در دستم
جاودان بنده را بدست آن است

قدمي نه درآ در اين دريا
طلبش کن که آشنا آن است