ديوان شاه نعمت الله ولي

در جام جهان نما نمايد
جامي ز شراب پر شراب است

در ظاهر و باطنش نظر کن
درياب حجاب آب آب است

ماهي که ترا به شب نمايد
خورشيد بود که در نقاب است

دل سوخت در آتش محبت
گر ميل کني جگر کباب است

بجان جمله رندان مست کاين سرما
مدام در هوس دست بوس خمار است

مکن به چشم حقارت نظر به مخلوقي
که جمله فعل حکيمست و نيک در کار است

عاقلان در نيست و هست افتاده اند
عشق بازان فارغند از نيست و هست

در خرابات مغان ديگر مجو
همچو سيد نعمت الله رند مست

خواجه تبريزي است در قره باغ
شاه شروان و مير دربند است

ميخانه ماست در خرابات
و اين خانه وراي شش جهات است

سيد به حضور نعمت الله
دايم به وضو و در صلات است

ما غرقه آبيم و چنين تشنه عجيب است
در خانه خويشيم و غريبيم، غريب است

در عين وصاليم و گرفتار فراقيم
ما دور ز ياريم ولي يار قريب است

اي خوشا وقت عاشقي که مدام
بر در مي فروش افتاده است

عقل در بزم عشق داني چيست
چون چراغي نهاده بر باد است

روز و شب آفتاب مي گردد
در پي آفتاب اين عجب است

موج گوئي حجاب دريا شد
ما ز ما در حجاب اين عجب است

شک ندارم که در همه عالم
به جز از حضرت خدا هيچ است

چه کني مفردات اي مولا
غير مفرد در اين ميان هيچ است

در پي زن مرو که چون دنيا
شيوه وشکل اين وآن هيچ است

عود جان در مجمر دل مي نهم بر آتشش
گرمي دلسوز عاشق از قرنفل خوشتر است

در دل ما عشقش از جان خوشتر است
جان چه باشد عشق جانان خوشتر است

عشق او گنجي و دل ويرانه اي
گنج او در کنج ويران خوشتر است

راز دل با غير پيدا کي کنم
سر او در سينه پنهان خوشتر است

صورت بلبل در گلستان خوش بود
مجلس ما از گلستان خوشتر است