ديوان سيف فرغاني

زاشکم مدام سوزش دل در زياد تست
اين آب هست هيزم آن آتش طلب

گر عاشقي بميل سهر در دو چشم کش
کحل کلام هر سحر از سرمه دان شب

در وصف حسن دوست چو خواهي دهن گشود
اول زبان عشق بيار و لب ادب

در آرزوي ميوه باغ وصال تو
هرگز نگشت غوره اوميد ما عنب

ز همت عاشق رويت بميرد تشنه در کويت
وگر خود خون او باشد بريزد آب حيوانرا

اگرچه در خورت نبود غزلهاي رهي ليکن
مکن عيبش که کم باشد اصولي قول نادانرا

بهجران سيف فرغاني مشو نوميد از وصلش
که دايم در عقب باشد بهاري مر زمستانرا

چون توانگر اگرت تحفه نيارم بر در
همچو درويش بيايم بگدايي بدرت

از هواي تو در آفاق بگردد چون باد
وز براي تو بر آتش بنشيند چو سپند

سيف فرغاني در کوي ملامت نه پاي
اينچنين معتکف کنج سلامت تا چند

ملک خسرو برود در هوس بندگيش
آب شيرين ببرد لعل شکر گفتارش

سيف فرغاني نزديک همه زنده دلان
مرده يي باشي اگر جان ندهي در کارش

چاکر تو بر همه کس مهترست
بنده تو در دو جهان پادشاست

روي بهر سو که کنم در نماز
قبله اگر روي تو باشد رواست

در غزل اي دوست دعاگوي تست
سيف که دشنام تو او را دعاست

از جور عشق تو دل و جانم خراب شد
در مملکت تعدي سلطان اثر کند

بعد از چنين ستم چه زيان دارد ار کني
عدلي که در ولايت ويران اثر کند

يک نکته از لب تو دلم را حيات داد
در مرده آب چشمه حيوان اثر کند

گر تو بلطف ياد کني عاشقانت را
لطفت ز راه دور در ايشان اثر کند

يوسف چو پيرهن ببشير وصال داد
بويش ز مصر تا در کنعان اثر کند

اشعار سيف جمله بذکرت مرصعست
در زر و سيم سکه شاهان اثر کند

من مي روم و دلم بر تست
جان نيز ملازم در تست

اي از تن تو شده پر از گل
پيراهن تو که در بر تست

زآن پسته بسيف شکرش ده
بستان ز وي آنچه در خور تست

دهانت را کسي داند صفت کرد
که او در پسته شکر ديده باشد