ديوان سيف فرغاني

هرشب ز بار عشقت در گوشهاي خلوت
گردون فغان برآرد از ناله خموشان

تا کي کند چو گاوان در ما زبان درازي
کوته نظر که دارد طبع درازگوشان

گر کان بدخشانرا سنگيست برو رنگي
تو حقه در بگشا سنگش بگهر بشکن

در کفه ميزانت کعبه چه بود؟ سنگي
اي قبله جان زآن دل ناموس حجر بشکن

تا تو نخواهي کسي وصل تو نارد بدست
ورچه در آن جستجوش پاي طلب بر شود

چون بزمين آفتاب در نگرد زآسمان
شبنم افتاده را سر بفلک بر شود

در کف ميزان عقل نيست بقيمت يکي
گر چه زر و سنگ را وزن برابر شود

معذورم ار چو مجنون زنجير دار عشقم
کز حلقهاي زلفش عقلم در جنون زد

از شعر سيف بيتي بشنيد و شادمان شد
گل در چمن بخندد چون بلبل ارغنون زد

همچون نفس عيسي در مرده دمد روحي
آنکس که ز عشق او بيمار شود روزي

مرا از عشق تو دستيست بر دل
مرا از دست تو پاييست در گل

مرا از نقطه خالت زده موج
محيط عشق تو در مرکز دل

چو تو در رفتن آيي آب چشمم
رود اندر پي تو چند منزل

چو کوزه آب عشقت خورد آدم
در آن حالت که بودش صورت از گل

خورشيد نهد غاشيه حکم تو بر دوش
در موکب حسنت مه استاره حشم را

در جيب چمن باد صبا مشک فشاند
چون تو بفشاني سر آن زلف بهم را

سگ بر سر کوي تو مرا پاي نگيرد
در کعبه مجاور نکشد صيد حرم را

در کويش اگر راه توان يافت بهر گام
سر نه که درو جاي نماندست قدم را

در نخستين قدم از ره او را
يافت خواهي که طلب کارت اوست

هست سر بر تن چون گل بر شاخ
ليک در زير قدم خارت اوست

جان و دل و عقل هر سه هستند
در عشق تو چون دو چشم يک تن

دل در طلب تو هست فارغ
چون مردم چشم از دويدن

از لبان تو شکر چيني کند روح القدس
چون شود شيرين دهانت شکرافشان در سخن

نکته جاني تو گويي يک زمان خامش مباش
مهر سلطاني تو داري سکه بنشان در سخن

مهر ياقوت از دهان برگير تا پيدا شود
اين حلاوتها که لعلت راست پنهان در سخن