ديوان خواجوي کرماني

ز شور زلف تو در شب نمي توانم خفت
ز دست فکر پريشان و خواب شوريده

دلم چوخيل خيال تو در رسد با خون
ببام ديده برآيد روان بنظاره

برويم گر بخندد چرخ گويد
مگر در روز مي بينيم ستاره

چو در طرف کمر بند تو بينم
ز چشم من بيفتد لعل پاره

همچو خواجو بنده هندوي او گشتم وليک
دارد آن ترک ختا با بنده در سر خرخشه

پري رخا منه از دست يکزمان شيشه
قرابه پر کن و در گردش آر آن شيشه

اي از گل رخسار تو خون در دل لاله
بر لاله ز مشک سيه افکنده گلاله

وي تير چشم مست تو پيوسته در کمان
وي آفتاب روي تو طالع ز سنبله

گل جامه چاک کرده و نرگس فتاده مست
وز عندليب در چمن افتاده غلغله

در وادي فراق چو خواجو قدم زند
از خون دل گياش برويد ز مرحله

رو عارف خود باش که در عالم معني
مقصود توئي کعبه و بتخانه بهانه

پرواز کن اي مرغ و بگلزار فرود آي
ور اهل دلي بر در دلدار فرود آي

اي باد صبا بهر دل خسته ياران
ياري کن و در بندگي يار فرود آي

ور پرتو خورشيد رخش تاب نياري
در سايه آن زلف سيه کار فرود آي

از کفر سر زلف بتان گر خبرت هست
مؤمن شو و در حلقه کفار فرود آي

از صومعه بيرون شو و از زوايه بگذر
وانگاه بيا بر در خمار فرود آي

خواجو اگر از بهر دواي دل مجروح
دارو طلبي بر در عطار فرود آي

گر تو خواهي که شهان تاج سرت گردانند
کار درويش چو خلخال ميفکن در پاي

چنگ از آنروي نوازندش و در بر گيرند
که بهر باد هوائي نخروشد چون ناي

مرا مگوي که دل در کمند او مفکن
بدان نگار پريچهره گو که دل مرباي

نواي نغمه چنگم چه سود چون همه شب
خيال زلف توام چنگ مي زند در ناي

خوشا بفصل بهاران فتاده وقت صبوح
نواي پرده سرا در هواي پرده سراي

شبهاست که از حسرت روي تو نيايد
در ديده بيدار من دلشده خوابي

مردم همه گويند که خورشيد برآمد
گر برفکني در شب تاريک نقابي

در ميکده گر ديده مرا دست نگيرد
کس نشنود از همنفسان بوي کبابي