ديوان خواجوي کرماني

زهي ز باده لعلت در آتش آب زلال
يکي ز حلقه بگوشان حاجب تو هلال

نداي عشق چو در داد خال مشکينت
بگوش جان من آمد ز روضه بانگ بلال

کي شکيبد دلم از چشمه نوشت هيهات
تشنه در باديه چون بگذرد از آب زلال

گر بود شوق حرم بعد منازل سهلست
هجر در راه حقيقت نکند منع وصال

زهي گرفته خور از طلعت تو فال جمال
نشانده قد تو در باغ جان نهال جمال

هواي يار همائي بلند پروازست
که در دلم طيران مي کند ببال جمال

چو ريش خستگانرا مرهم از تست
مکن در کار مسکينان تغافل

بسا که در غم عشق تو ابن مقله چشمم
نوشت بر ورق زر بسيم ناب رسائل

زبان خامه قلم گشت در بيان جدائي
نرفت قصه بپايان و رفت عمر بباطل

دلم مريد مرادست و ديده رهبر دل
سرم فداي خيال و خيال در سر دل

کمند زلف ترا گر رسن دراز آمد
در آن مپيچ که دارد گذر بچنبر دل

دلم چگونه نمايد قرار در صف عشق
چنين که زلف تو بشکست قلب لشکر دل

تو آن خجسته هماي بلند پروازي
که در هواي تو پر مي زند کبوتر دل

چگونه در دل تنگم قرار گيرد صبر
که مي زند سر زلف تو حلقه بردل

ابروت هلال غره مه
مهرت خور جان و در خور دل

ساقي بده آن مئي که در جام
هست آب روان آذر دل

جانم از دست دل ار غرقه خون جگرست
خون جان من دلسوخته در گردن دل

اگر چه بر گذرت سائلان بسي هستند
چو آب ديده ما نيست در رهت سائل

مفارقت متصور کجا شود ما را
که نيست هر دو جان در ميان ما حائل

کسي که در حرم جان وطن کند خواجو
بود هر آينه از ساکنان کعبه دل

مقاربت نشود مرتفع ببعد منازل
که بعد در ره معني نه مانعست و نه حائل

در آن مصاف که جان تازه گردد از لب خنجر
قتيل عشق نميرد مگر بغيبت قاتل

کسي که خاک شود در ميان بحر مودت
گمان مبر که برد باد ازو غبار بساحل

نواي نغمه خواجو شنو به گاه صبوحي
چنانکه وقت سحر در چمن خروش عنادل

ره چون برم به کويت زانرو که نادر افتد
در آشيان عنقا کرده ذباب منزل