ديوان خاقاني

باد دعاهاي خير در پي او تا دعا
اول او يارب است و آمين پايان او

در عقب پنج فرض اوست دعا خوان من
يارب کارواح قدس باد دعا خوان او

در سينه حلقه ها شودم آه آتشين
از خام کاري دل بيدادمند او

صبح خيزان بين به صدر کعبه مهمان آمده
جان عالم ديده و در عالم جان آمده

کعبه برکرده عرب وار آتشي کز نور آن
شب روان در راه منزل منزل آسان آمده

کعبه استقبالشان فرموده هم در باديه
پس همه ره با همه لبيک گويان آمده

رسته دندان از در سلطان به دست خاصگان
از بن دندان طفيل هفت مردان آمده

پيش دندان از در سلطان به دست خاصگان
دوستکاني سر به مهر خاص سلطان آمده

يوسفان در پيش خوان کعبه صاع استان چنانک
پيش يوسف قحط پروردان کنعان آمده

کعبه در تربيع همچون تخت نرد مهره باز
کعبتين تنها و نراد انسي و جان آمده

صوفيان رکوه پر آب زندگاني چون خضر
همچو موسي در عصاشان جان ثعبان آمده

ز آهشان يک نيمه مسمار در دوزخ شده
باز ديگر نيمه طوق حلق شيطان آمده

آفتاب اشتر سواري بر فلک بيمار تن
در طواف کعبه محرم وار عريان آمده

خون قربان رفته در زير زمين تا پشت گاو
گاو بالاي زمين از بهر قربان آمده

کعبه در ناف زمين بهتر سلاله از شرف
کاندر ارحام وجود از صلب فرمان آمده

کعبه خاتون دو کون او را در اين خرگاه سبز
هفت بانو بين پرستار شبستان آمده

بوقبيس از شرم کعبه رفته در زلزال خوف
کعبه را از روي ضجرت راي ثهلان آمده

الوداع اي کعبه کاينک هفته اي در خدمتت
عيش خوابي بوده و تعبيرش احزان

آسمان در دور هفتم بعد سال شش هزار
زاده خورشيدي که تختش تاج سعدان آمده

گر مسلمان بود عبدالله بن سرح از نخست
باز کافر گشته و در راه کفران آمده

دولت دويد و هفت در آسمان گشاد
چون بر زديم حلقه به سندان صبح گاه

بي آرزوي ملک به زير گليم فقر
کوبيم کوس بر در ايوان صبح گاه

چون ماهي ار بريده زباني دلت بجاست
دل در تو يونسي است زبان دان صبح گاه

در ساخت زمانه ز راحت نشان مخواه
ترکيب عافيت ز مزاج جهان مخواه

دل گوهر بقاست به دست جهان مده
گوگرد سرخ تعبيه در خاکدان مخواه