ديوان خاقاني

ره درمانش بجوئيد و بکوشيد در آنک
سرو و خورشيد مرا سايه و فر بازدهيد

در حمايل سرو و چنگ چو سوديش نکرد
چنگ شير و سروي آهوي نر بازدهيد

ديدني شد همه نوري به ظلم در شکنيد
چاشني همه صافي به کدر بازدهيد

پيش، کان تنگ شکر در لحد تنگ نهند
بوسه تلخ وداعي به شکر باز دهيد

پيش کان چشمه خور در چه ظلمات کنند
نور هر چشم بدان چشمه خور باز دهيد

ز بر تخت بخوابيد سهي سرو مرا
پيش نظارگيان پرده ز در باز دهيد

نز حجر گوهر رخشان به در آريد شما
چون پسنديد که گوهر به حجر باز دهيد

چشم بيدار شرع شد در خواب
راز با خوابگاه مي گويد

عمر يک هفته ملک شش روزه است
در بهاي جهان نخواهد داد

ساقي غم که جام جام دهد
عمر در نوش نوش مي بشود

طفل بد را که گريه تلخ است
به که در خواب نوش مي بشود

دولت يک روزه در سوداي عشق
بر همه ملک جهان خواهم گزيد

داستان شد عشق مجنون در جهان
از جهان اين داستان خواهم گزيد

هر کجا زنبور خانه عاشقي است
جاي چون شه در ميان خواهم گزيد

دوست با درد وفا خواهم گرفت
تيغ در خورد ميان خواهم گزيد

در بن دژ چون کمين گاه بلاست
از بصيرت ديدبان خواهم گزيد

بر در اين هفت ده قحط وفاست
راه شهرستان جان خواهم گزيد

نيست در ده جز علف خانه بدان
کز علف قوت روان خواهم گزيد

چون به بازار جوان مردان رسم
در صف لالان دکان خواهم گزيد

يک سر موي از سگان در گهش
بر هزبر سيستان خواهم گزيد

در دعاي حضرت تو هر سحر
آفرين از قدسيان خواهم گزيد

رخت دل بر در هوس مبريد
مهر شه بر زر دغل منهيد

وحل گمرهي است بر سر راه
اي سران پاي در وحل منهيد

نقد هر فلسفي کم از فلسي است
فلس در کيسه عمل منهيد

حرم کعبه کز هبل شد پاک
باز هم در حرم هبل منهيد