ديوان خاقاني

اختران از پي تسبيح همه زير آيند
کآتش دل زده در قبه بالا بينند

غلطم خاک چه حاجت که چو اندر نگرند
همه خاک است که در کاسه مينا بينند

علم خاص خليفه زده در لشکر حاج
چتر شام است کز او ماه شب آرا بينند

خوشي عافيت از تلخي دارو يابند
تابش معني در ظلمت اسما بينند

بد دلي در ره نيکي چه کني کاهل نياز
نيک را هم نظر نيک مکافا بينند

آسمان کو ز کبودي به کبوتر ماند
بر در کعبه معلق زن و دروا بينند

کعبه را بينند از حلقه در حلقه زلف
نقطه خالش از آن صخره صما بينند

عشق بازان که به دست آرند آن حلقه زلف
دست در سلسله مسجد اقصي بينند

خاک پاشان که بر آن سنگ سيه بوسه زنند
نور در جوهر آن سنگ معبا بينند

گر به مکه فلک و نور مجزا ديدند
در مدينه ملک و عرض معلا بينند

خاکيان جگر آتش زده از باد سموم
آب خور خاک در حضرت والا بينند

سرمه ديده ز خاک در احمد سازند
تا لقاي ملک العرش تعالي بينند

کي توان برد به خرما ز دل کس غصه
کاستخوان غصه شده در دل خرما بينند

در حريم کعبه جان محرمان الياس وار
علم خضر و چشمه ماهي بريان ديده اند

در سجود کعبه جان ساکنان سدره را
همچو عقل عاشقان سرمست و حيران ديده اند

در طريق کعبه جان چرخ زرين کاسه را
از پي دريوزه جاي کاسه گردان ديده اند

بختيان چون نوعروسان پاي کوبان در سماع
اختران شب پلاس و چرخ کوهان ديده اند

در زناشوئي شده سنگ و قدمشان لاجرم
سنگ را از خون بکري رنگ مرجان ديده اند

از گلاب ژاله و کافور صبحش در سموم
خيش خانه کسري و سرداب خاقان ديده اند

چار صف هاي ملک در صفه هاي نه فلک
بر زباله جاي استسقاي باران ديده اند

گرم گاهي کآفتاب استاده در قلب اسد
سنگ و ريگ ثعلبيه بيد و ريحان ديده اند

پس به عهد مستضي امسال ديدم در تموز
کز تيمم گاه صد نيلوفرستان ديده اند

در ميان سنگلاخ مسلخ و عمره ز شوق
خار و حنظل گل شکرهاي صفاهان ديده اند

از نشاط کعبه در شير ز قوم احراميان
شيره بستان قرين شير پستان ديده اند

شير زدگان اميد و سينه رنجوران عشق
در زقومش هم دو پستان هم سپستان ديده اند