شاهنامه فردوسي

بهشتاد بر بود پاي قباد
که در پادشاهي مرا کرد ياد

هرآنکس که باشد تو را زيردست
مفرماي در بي نوايي نشست

ور اي دونک دشمن شود دوستدار
تو در بوستان تخم نيکي بکار

بپوشيد برما به رسم کيان
بر آيين نيکان ما در ميان

جهان را بداريم در زير پر
چنان چون پدر داشت با داد و فر

ز کهتر پرستش ز مهتر نواز
بدانديش را داشتن در گداز

درشتيش نرميست در پند تو
بجويد که شد گرم پيوند تو

هرآنکس که شد در جهان شاه فش
سرش گردد از گنج دينار کش

به زاندان فرستاد لختي خورش
بلرزيد زان کار دل در برش

که از شهرياران توخورده ام
تو را نيز در بر بپرورده ام

چوموبد سوي خانه شد در زمان
ز کارآگهان رفت مردي دمان

تو با نامداران ايران بياي
همي باش در پيش تختم بپاي

چنين داد پاسخ که در گنج شاه
يکي ساده صندوق ديدم سياه

نهاده به صندوق در حقه اي
بحقه درون پارسي رقعه اي

که در گنجهاي پدر بازجوي
يکي ساده صندوق و مهري بروي

به صندوق در حقه با مهر ديد
شتابيد وزو پرنيان برکشيد

وگر اسب در کشت زاري رود
کس نيز بر ميوه داري رود

بدو گفت هرمز برفتن بکوش
ببر اسب را در زمان دم و گوش

چرا رنج نابرده کردي تباه
بنالم کنون از تو در پيش شاه

بدو داد پرمايه زرين کمر
بهر مهره اي در نشانده گهر

همي گشت گرد جهان سر به سر
همي جست در پادشاهي هنر

ز دشت هري تا در مرورود
سپه بود آگنده چون تار و پود

که چندين سپه روي به ايران نهاد
کسي در جهان اين ندارد بياد

تو هم پاي در مرز ايران منه
چو خواهي که مه باشي و روزبه

شهنشاه زو در شگفتي بماند
به مژگان همي خون دل برفشاند