167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
مظهر العجايب عطار
خدا يار تو باشد در همه کار
تو باشي در زمان خويش هادي
بگوئي عشق خود در پيش ما هست
توئي در جان و دل بيدار و آگاه
همي ناليد و مي گفت اي تو آگاه
سر خود در گريبان کش که جيب است
همي در جان منصور او خدا شد
اناالحق گوي در معني هم او شد
از آن کو گفت باشد در زبانم
که او دو بين شده در عين پندار
که شرعم از محمد هست تلقين
که هستم درمعانيهاي او طاق
به پيشم دين بي دينان زبون است
که اشترهاي مستم بي مهار است
از آن اين مظهر من گنج نور است
که نام يار من دروي خطاب است
که او باب علي را چون در آمد
از آن گفتار من در دين نکو شد
همه ملک خراسان را نگين شد
رضاي حق بد او در دين احمد
به شبها خوانده ام ورد زبانش
به عين عين خود عين العيان بين
که نور اوست نور جاوداني
به شکرانه بکن او را سجودت
که تا باشي سعادت جاودان تو
که تا باشد تو را عقبي مهيا
بغل و بند در زندان بميري
تو بر خود اين در محنت گشادي
در آن بنهاده ام اسرار لب من
برو بستان تو از الفاظ من در
بکوي راستان همچون شهي شو
ورا شيطان ملعون در کمين است
ورا در عالم قدسي نه کام است
ورا تيغ چو زهرش در جگر شد
بهر دو کون بي شک جاه يابي
وصال کعبه کي يابي چو مردان
که ني از درد من در ناله ها شد
ز مقصودم تو محبوبي طلب کن
ز سر تاپاي او انوار پيدا ست
تو اين اسرار معني را چه داني
مرا در کل آفتها پناه است
ز حبش در ولاي او نميري
که انسان و ملک خوردند آبي
در اين دنياي دون و دون گرفتار
که تا گردي چو معروفي در آن کرخ
به او واصل شوي در عين ديدار
که تا گردي چو منصور خدا بين
از آن ايمان و دين در باختستي
همه گلهاي معني او بچيده است
که در پاکي همه انوار باشد