ديوان پروين اعتصامي

بکان اندر، تو بخشي لعل را فام
تجلي از تو گيرد باده در جام

مرو در حصن تاريکي دگر بار
دل صاحبدلان را تيره مگذار

هر آن نوري که بيني در من، اوراست
من اينجا خوشه چينم، خرمن اوراست

چرا بالم که در بالا نشستم
چو از خود نيست هيچم، زيردستم

من از نور دگر گشتم منور
سحرگه بر تو بگشايند آن در

در راه خويشتن، اثر پاي ما ببين
ما را ز خط خويش، مجزا چه مي کني

گفت با تير از سر مهر، آن کمان
در کمان، کي تير ماند جاودان

تير، يکدم در کمان دارد درنگ
اين نصيحت بشنو، اي تير خدنگ

از من آن تيري که ميگردد جدا
من چه ميدانم که رقصد در هوا

تير گشتن در کمان آسمان
بهر افتادن شد، اين معني بدان

ره نمي پرسيم، اما ميرويم
تا که نيروئيست در پا، ميرويم

ديگري آمد و در خانه نشست
صحبت از رسم و ره ديگر کرد

موزه سرخ مرا دور فکند
جامه مادر من در بر کرد

بسخن گفتن من خرده گرفت
روز و شب در دل من نشتر کرد

آن گلوبند گهر را چون ديد
ديده در دامن من گوهر کرد

همه ناراستي و تهمت بود
هر گواهي که در اين محضر کرد

شب بجاروب و رفويم بگماشت
روزم آواره بام و در کرد

مادرم مرد و مرا در يم دهر
چو يکي کشتي بي لنگر کرد

وقت آن آمد که تدبيري کني
در سراي عمر تعميري کني

گر بيائي در جوار ما دمي
بيني از انديشه خالي عالمي

نيمروزي گر شوي مهمان ما
غرق گردي در يم احسان ما

گر بچنگ دام ايام اوفتم
به که با دست تو در دام اوفتم

کسي را قدرت بذل و کرم بود
که ديناريش در جاي درم بود

گرفتيم آنچه داد اهريمن پست
بدين دست و در افکنديم از آندست

در تاريک حرص و آز بستيم
گشودند ار چه صد ره، باز بستيم