ديوان بيدل دهلوي

سعي فطرت نارسا و عرصه تحقيق تنگ
در کمان جوئيد تير برنشان انداخته

شوق مشتاقان چرا در ديده مژگان نشکند
ميکشد ياد خطت مسطر بچشم آينه

همه امشب مهيا تو در انتظار فردا
نکني که نقش و همت زامل کجانشسته

فلک نقش نام که خواهد نشاندن
باين خاتم صد نگين در ميانه

چو غنچه ئي که شود خشک بر سر شاخي
در آستين اميدم کف دعاست گره

چسان بعرض رسد حرف مدعا (بيدل)
که ناله در نفس ناتوان ماست گره

بر شعله تا چند نازيدن کاه
در دولت تيز مرکيست ناگاه

اي ناله خاموش در خانه کس نيست
يکحرف گفتيم افسانه کوتاه

در هواي شستزلفت خاک بر سر کرده اند
ماهيان جوهر اندر چشمه سار آينه

دام جوهر نسخه طاوس دارد در بغل
اينقدر رنگي که شد يارب شکار آينه

بيخودي ساغر کش کيفيت ديدار کيست
در شکست رنگ مي بينم بهار آينه

تا بتمثالي رسد زين جلوهاي بي ثبات
رفت در تشويش صيقل روزگار آينه

زين تماشاها صفاي دل بغارت ميرود
يک تأمل آب در چشم از غبار آينه

غافل از تير حوادث چند خواهي زيستن
عکس ايمن نيست اينجا در حصار آينه

گر از ساز بسمل اثر برده باشي
طپش نيست در نبض دل بي ترانه

ميرود خلقي بکام اژدر از افسون جاه
شمع را سر تا قدم در ميکشد آخر کلاه

عالمي در انتظار جلوه ات فرسوده است
جوهر آينه هم ميريزد از ديوار کاه

نيست غافل معني آسايش از بيطاقتان
در کمين کاروان خفته است منزل سر براه

جوهر آينه ئي در گرد پيغامم گسست
ناله من ميرود جائي که ميگردد نگاه

گرسلامت خواهي از ساز تظلم دم مزن
دادرس در عهد ما سنگست و مينا دادخواه

گل زخم ناوک او چقدر بهار دارد
که چو حلقه بر در دل همه دلگشا نشسته

بوي وصلي هست در رنگ بهار آينه
ميگدازم دل که گردم آبيار آينه

غفلت دل پرده ساز تغافلهاي اوست
جلوه خوابيده است يکسر در غبار آينه

در مراد آب و رنگ از ما تحير ميخرند
بر کفدستست جنس اعتبار آينه

در تماشاي توام رنگ اثر باختن است
همچو چشمم همه تن گرد تگ و تاز نگاه