مختار نامه عطار

گفتا:«بي شک چو من به ميزان کشمت
زر بيش دهي چو سنگ در بر باشد»

ماهي که دلم زو به بلا افتادست
در رنجوري به صد عنا افتادست

دل در غم تو غرقه خون جگر است
جانم متحير و تنم بي خبر است

قصه چکنم که هر که بودند همه
در تو نرسيدند و دگر افسانه است

در عشق تو پيوسته به جان مي گردم
چون شيفتگان گرد جهان مي گردم

بر خاک نشسته اشک خون مي ريزم
پس نعره زنان در آن ميان مي گردم

وقت است که بيقراري ما بيني
در عزت خويش خواري ما بيني

گر مردم و گر نيم مرا در ره تو
سرتاسر روزگار جز دردي نيست

در راه تو از ابر تحير شب و روز
باران دريغ و درد مي بارد زار

چون اين داري و جاي آن داري تو
بس سرگردان که در جهان داري تو

هستي ترا نهايتي نيست از آنک
هر هست که در تو مي رسد مي نرسد

ور جان گويم در ره تو فاني شد
جان فاني شد کنون تو داني باقي

جانا! ز غمت اين دل ديوانه بسوخت
در دام بر اميد يکي دانه بسوخت

از بس که دل خام طمع سودا پخت
در خامي و سوز همچو پروانه بسوخت

برباد مده مرا که من در ره تو
تا خواهم بود خاک ره خواهم بود

جانا!غم تو فکند در کوي مرا
چون گوي روان کرد به هر سوي مرا

هر روز هزار بار در عشق توام
مي بايد مرد زار و مي بايد زيست

گر شادي تو در غم اين مسکين است
تو شاد بزي که من بمردم ز غمت

در تنهائي که يار بايد صد کس
گر نيست مرا هيچ کس، اندوه تو بس

در عشق تو من با دل پر خون چکنم
چون افتادم ز پرده بيرون چکنم

تن را که در آتش عذاب افتاده است
بر رشته جان هزار تاب افتاده است

خوش خوش بربود نيکوئي تو مرا
در کار کشيد بدخوئي تو مرا

در عشق تو خوف و خطرم بسيارست
خون دل و آه سحرم بسيارست

زان روز که در عشق تو شور آوردم
زان شور نمک بر جگرم بسيارست

هر چند که خون دل حلال است ترا
در خون دلم مشو که خون است دلم

داني تو که از حلقه زلفت چونم
چون حلقه منه از در خود بيرونم

شک نيست که خوني نرهد از سردار
خوني گردي اگر شوي در خونم

در خون دلم مشو که من خاک توام
از خون کفي خاک چه خيزد آخر؟

خوني که بريختي چو بگشادي دست
در گردن من کن که روا دارم من

گاهي خود را نيست و گهي هست کنم
وقت است که در گردن تو دست کنم

دانم به يقين که زنده مانم جاويد
گر نعره زنان در آرزويت ميرم

گاه از غم تو مست و خرابم بيني
گه چون شمعي در تب و تابم بيني

از ضعف چنانم که نيايم در چشم
گر باز آئي مدان که بازم بيني

در عشق تو راه اين دل غافل گم کرد
هر روز هزار بار منزل گم کرد

در عشق تو من گرد جنون مي گردم
وز دايره عقل برون مي گردم

در عشق تو رسواي جهان آمده ايم
وانگشت نماي اين و آن آمده ايم

دور از تو چنان شدم که در روي زمين
گر باز آيي باز نيايي اثرم

در عشق تو بر خويشتنم فرمان نيست
وين درد مرا به هيچ رو درمان نيست

جانا!دل من زير و زبر خواهد شد
در پاي غمت عمر بسر خواهد شد

جان گرد تو از ميان جان مي گردد
تن در هوست نعره زنان مي گردد

وان دل که ز زنجير سر زلف تو جست
زنجير گسسته در جهان مي گردد

تا عشق نشست ناگهي در سر من
برخاست ازين غم دل غم پرور من

عمري به هوس در تک وتاز آمد دل
تا محرم راز دلنواز آمد دل

ماهي که به حسن، عالم آراي افتاد
جان در طلبش شيفته هر جاي افتاد

در عشق اگر جان بدهي جان اينست
اي بي سر و سامان! سرو سامان اينست

گر در ره او دل تو دردي دارد
آن درد نگه دار که درمان اينست

جاني که ازو عزيزتر چيزي نيست
در درد و دريغ صرف مي بايد کرد

برقي که ز سوي دوست ناگه برود
در حال هزار جان به يک ره برود

چندان که به جهد اسب جان مي رانم
چون مي نگرم هنوز در زندانم

چون بلبل مست در بهار از غم عشق
مي نالم و هيچ کس ندارد خبري