ديوان بيدل دهلوي

هر نفس شوري دگر در دل قيامت ميکند
اينقدر طوفان نميدانم چسان دزديده ام

دم زدن تا چرخ برمي آردم زين خاکدان
در نفس چون صبح چندين نردبان دزديده ام

در بهار آگاهي ناز خودفروشي نيست
رنگ بو فراموشست گلشني که من دارم

وضع مشرب مجنون فاش ترز رسوائيست
در بغل نميگنجد دامني که من دارم

دارو ريسمان اينجا تا بحشر در کار است
شمع بزم منصوريست گردني که من دارم

چو آن طفلي که رقص بسملش در اهتزاز آرد
نفسها را پرافشان يافتم ناز طرب کردم

زحسن بي نشان تاوانمايم رنگ تمثالي
در حيرت زدم آينه داري زا سبب کردم

گوهر خمار بستر و بالين نميکشد
سر در کنار زانوي غلطاني خوديم

با حلاوت آنقدر جوشيدم از ياد لبي
کارزوچين شد چو بند نيشکر در دامنم

بر کمر دارند دامن وحشت آهنگان و من
وحشتي دارم که مي بندد کمر در دامنم

نااميد وحشتم از بيدماغيها مپرس
بسکه چيدم نيست از دامن اثر در دامنم

عشق زافسون نفس هيهات آگاهم نکرد
چنگ زد اين خار غم پر بيخبر در دامنم

با فلک گفتم ره صحراي عجزم طي نشد
گفت منهم چون تو حيران سفر در دامنم

عمرها شد عرق از هستي مبهم داريم
چون سحر در نفس آينه شبنم داريم

از زبان بينوائيهاي دل غافل مباش
غنچه چندين تيغ خون آلود دارد در نيام

احتياج ما هوس پيرايه ابرام نيست
موج در گوهر زبانها دارد اما محو کام

گر هوائي در سرت پيچيده است از خود برا
خانه ما آنسوي افلاک دارد پشت بام

از حيرت قانون نفس هيچ مپرسيد
در رشته سازي که نداريم صدائيم

تحقيق در آينه ما شبهه فروشست
از بسکه سرابيم چنين دورنمائيم

بي ساز دوئي جلوه تحقيق نهان بود
امروز در آينه نمودند که مائيم

دريا نتوان در گره قطره نمودن
اي ساده دلان ما هم ازين آينه هائيم

عمريست در نظرها اشک عرق نقابيم
از شرم خودنمائي خون دليم و آبيم

سامان پرزدنها در آشيان عنقاست
يکسر شرار سنگيم کاش اندکي بتابيم

افسانها نهفته است در دل ولي چه حاصل
ميخواند آنکه داند ما يکقلم کتابيم

در مرکز سويداست خطش همان معماست
از نقطه کس چه خواند جز اين که انتخابيم