ديوان بيدل دهلوي

جز سوختن بيادت مشق دگر ندارم
در پر تو چراغي پروانه مينگارم

شوقي که رنگ دل ريخت در کارگاه امکان
وقف گداز ميخواست يک آبگينه وارم

شمع بساط الفت نوميد سوختن نيست
در آتشم سراپا تا زيرپاست خارم

خاکم بباد دادند اما بسعي الفت
در سايه خط او پر ميزند غبارم

صبر آزماي عشقت در خواب بي نيازيست
گرداندنم چه حرفست پهلوي کوهسارم

شام غفلت گشت (بيدل) پرده صبح شعور
بسکه عبرت سرمه ها در ديده مينا زديم

او دلم داد تا بخود نگرم
من هم آينه در کفش دارم

نظم و نثري که ميکنم تحرير
به که در زندگي کند شادم

چو اشکم ختم کار جستجو فرصت نميخواهد
بمنزل ميرسد در يک چکيدن گام فرسنگم

طرف در تنگنائي عرصه امکان نميگنجد
همان با خويش دارم کار اگر صلحست ورجنگم

شکسته بالم و در هيچ جا قرارم نيست
باين چمن برسانيد نامه رنگم

چسان بادوست در دو داغ چندين ساله بنويسم
نيستان صفحه ئي مسط زند تا ناله بنويسم

بخاطر شکوه ئي زان لعل خاموشم جنون دارد
قلم در موج گوهر بشکنم تبخاله بنويسم

در کعه بجوش آمدم از ياد نگاهت
کج کرد قدح صورت محراب بچشمم

فنا در موي پيري گرد آمد آمدي دارد
بگوش من پيامي هست از طرف بناگوشم

جنون ذره ام در ساز وحشت سخت تلاشم
بخورشيدم بپوشي تا بعرياني کي فاشم

ادب با شوخي طبع فضولم برنمي آيد
برويم پرده مگشا تا همان بيرون در باشم

بساط کبريا پايان خار و خس که ميخواهد
بنگ ناکسي زان در برون رفته است فراشم

بوحشت سخت محکم کرده ام سررشته الفت
برنگ موج در قلاب چين دامن خويشم

دليلي در سواد وحشت امکان نمي باشد
همان چون برق شمع راه از خود رفتن خويشم

تميزي گر نميبود آنقدر عبرت نبود اينجا
تحير نامه در دست از مژه واکردن خويشم

پرافشانم پري تا وارهم از چنگ خودداري
باين کلفت چه لازم در قفس پروردن خويشم

بخاک افتاده ام تا در زمين عاريت (بيدل)
مگر بر باد رفتن وا نمايد مسکن خويشم

سرشک پرده در حسرت تبسم کيست
برون چو پسته فتاده است مغز بادامم

برنگ شمع گلم بر سر است و مي در جام
اگر خيال نسوزد بداغ انجامم