ديوان بيدل دهلوي

در زير پاست خاک مراد غرور عجز
ايغافلان تلاش همين آستان کنيد

گرد عبار تيم بمعني که ميرسد
ما را هنوز در طلبش او نکرده اند

عجزم رضا نداد برعنائي کلاه
گشتم همان چو آبله در زير پا بلند

کلفت نواي درد سر هيچکس نه ايم
در پرده هاي خامشي آواز ما بلند

جز گرد احتياج که ننگ تنزه است
موجي نيافتيم در آب بقا بلند

عشق از مزاج دون نکند تهمت هوس
در خانهاي پست نگردد هوا بلند

انجام اين بساط در آغاز خفته است
شام ابد تصور صبح ازل کنيد

همه عنقا بقفس در طلب عنقائيم
آدمي بيخبر از فهم پريزاد مباد

صور در پرده نوميدي دل خوابيده است
يارب اين فتنه نوا قابل فرياد مباد

در عدم بيخبر از خويش فراغي داريم
صلح ما متهم نسبت اضداد مباد

نفس افشاگر راز دو جهان نوميديست
خاک اين باد به جز در دهن باد مباد

ابتذال باغ امکان رنگ گرنديدن نداشت
هر گلي کامسالم آمد در نظر پارينه بود

هر کجا ديديم صحبتهاي گرم زاهدان
چون نگاح دختر رز در شب آدينه بود

آرزوها ماند محو ناز در بزم وصال
پاس ناموس تحير مهر اين گنجينه بود

در جنون دارد کسي تا کي سر زنجير اشک
سرده اين ديوانه را شايد براهي بگذرد

ناله ني ميکشد از موجوج آب آواز پا
عمر عاشق گر همي در زير چاهي بگذرد

هر نامه بيمطلب ما جاي رقم نيست
قاصد نفسي سوخته در بردن کاغذ

از راه تو آسان نرود نقش جبينم
خط پنجه ديگر زده در دامن کاغذ

فرياد که در مکتب بيحاصل امکان
يک نسخه نيرزيد بگرداندن کاغذ

اي شعله نهال از قلمت گلشن کاغذ
دود از خط مشکين تو در خرمن کاغذ

با تيغ توان شد طرف از چرب زباني
در آب چو روغن نبود جوشن کاغذ

سفينه در دل دريا فگنده ام (بيدل)
مگر زوصل کناري خبر دهد کاغذ

آنجا که نيست ابروي بت قبله حضور
خون ميخورد برهمن محراب در نظر

تا گل کند نگاه بمژگان تنيده است
از زلف کيست اينقدرم تاب در نظر

اي جلوه انتظار پري سير شيشه کن
جز لفظ نيست معني ناياب در نظر