ديوان بيدل دهلوي

در خزان غوطه زن و عرض بهاري درياب
عالمي رفت به بيرنگي و رنگين آمد

در مزاج خلق بيکاري هوس مي پرورد
غافلان نام فضولي را تصوف کرده اند

گشته اند آنها که در هنگامه اغراض پير
موسفيدي را بروي زندگي تف کرده اند

در حقيقت اتحاد کفر و ايمان ثابت است
اندکي از بدگماينها تخلف کرده اند

ذوق زخويش رفتني در پيت اوفتاده است
تا به ابد اگر دوي بيشش تو پس نميشود

تلاش کينه کشي نيست در مزاج ضعيفان
پر خزيده ببالين پر خدنگ نگردد

ندارد شبنم من برگ اظهاري درين گلشن
مگر نوميديم در رنگ چشم تر برون آرد

نشه تحقيق در صهباي اين ميخانه نيست
مست و مخورش قدح از چشم احول ميزند

چاره در تدبير ما بيچارگان خون ميخورد
پيشتر از دردسر سودن بصندل ميزند

بر مآل کار تا چشم کرا روشن کنند
شمع در هر انجمن آئنيه صيقل ميزند

پيکر خم گشته در پيري مددخواه از سراست
از گراني گوي ما با خويش چوگان ميبرد

عشق مختار است (بيدل) نيک و بد در کار نيست
بيگناهي يوسف ما را بزندان ميبرد

در جناب کبريا جز نيستي مقبول نيست
خدمت انديشيدن ما موجد تقصير شد

دم نائيست افسون نواي هستيم ورنه
هنوزم ناله ني در نيستان آشيان دارد

بسودايت چنان زارم که با صد ناله بيتابي
تنم در پيرهن تحريک نبض ناتوان دارد

چراغ خامشم غم نيست گر آهي زيان کردم
نفس دزديدنم در عالم ديگر فغان دارد

بسکه ياران در همين ويرانها گم گشته اند
ميچکد اشکم زچشم و خاک را بو ميکند

روز بازار تعين آنقدر مألوف نيست
خلق چون شب شد دکان در چشم آهو ميکند

طبع ظالم در رياضت مايل اصلاح نيست
تيغ را تدبير خونريزي تنگ رو ميکند

حالت از کف ميرود در فکر مستقبل مرو
اين خيال دور گرد آخر ترا او ميکند

بذوق سر بلنديها تلاش خاکساري کن
نهال اين چمن گر ريشه دارد در زمين دارد

بجمعيت فريب اين چمن خوردم ندانستم
که در هر غنچه طوفان پريشاني کمين دارد

لب او را همين خط نيست منشور مسيحائي
چنين صد معجز آن سحرآفرين در آستين دارد

قضا تا نقش بنياد من بيکار مي بندد
حنامي آزد و در پنجه معمار مي بندد

توان شناخت زباريک ريشي انفاس
که در قلمرو هستي چه باب مي بافند