ديوان انوري

تو آن کريمي کز التفات خاطر تو
نياز تا به ابد در نعيم و ناز افتد

خرد سزاي تو نا معنييي به دست آرد
هزار سال در انديشه دراز افتد

به بيست بيت مديح تو در کرم بيني
چنان فتد که به اصلاح آن نياز افتد

وانجا که فتد مال تو در معرض قسمت
دنبک زند و حق طمعها بگزارد

آنکه در حل مشکلات امور
کلک او صد گره گشاي آرد

در اين که هستي مردانه وار پاي افشار
که بر سر تو فلک موي هم نيازارد

در فرج به همه حال زود بگشايد
چو مرد حادثه بر صبر پاي بفشارد

به خواب ديد که در پيش تخت شعري خواند
وزان قصيده همين قطعه ياد مي آرد

اي جهاني پر از مکارم تو
انوري در جهان ترا دارد

سپهداري که در قهر بدانديشان شه طوطي
سپاهش را ظفر منهي و از نصرت يزک دارد

عقل آغاز کار کم نکند
نه در اين ماجرا کم است از کرد

جز تو کرا در صف عرض جهان
عارض تقدير جهاني شمرد

در شکم خاک کسي نيست کو
پشت زمين چون تو به واجب سپرد

به خدايي که کوه و دريا را
خازن در و لعل رخشان کرد

خدمت خاک درگهش همه عمر
جان من بنده در همه دل کرد

آنکه او دست و دلت را سبب روزي کرد
درگهت را در پيروزي و بهروزي کرد

در جهان با مردماني که چون بايد گذاشت
آن قدر عمري که يابد مردم آزاد مرد

پي نبري خاصه در اين حادثه
تانشوي بر سر پي همچو کرد

پارسا در خانه تو نان تست
زانکه نانت را نه زن بيند نه مرد

در جهان بوي عافيت نگذاشت
چند از اين رنگ فتنه آميزد

هر کجا در دل زمين موشي است
سرنگون سار بر فلک ميزد

کاف کن در مشيتش چو بگشت
صنع بي رنگ هر دو عالم زد

غلام توام چون غلامت نباشد
هر آنکس که در نام نام تو باشد

چنين صد حوادث تو دانم که داني
که در عهده يک پيام تو باشد

غزل مي گويم و در وي نگيرد
دو بيتي نيز کمتر مي نيوشد