ديوان انوري

لازم دست چو درياي تو زان شد
کلک آبستن به در شاهوارت

در درون پره افتد از برون ني
شيرو و گاو آسمان روز شکارت

روز هيجا کاسمان سيارگان را
در تتق يابد ز گرد کارزارت

رخنه در کوه افکند که؟ کر و فرت
لرزه بر چرخ افکند چه؟ گيرودارت

بر فلک دوزد به طنازي در آن دم
حکم بدرابيلک گردون گذارت

بسکه بر سيمرغ و رستم بذله گفتي
گر بديدي در مصاف اسفنديارت

اصل ماتم تيغ هندي در يمينت
اصل شادي جام باده بر يسارت

هزار نقش برآرد زمانه و نبود
يکي چنانکه در آيينه تصور ماست

تفاوتي که درين نقشها همي بيني
ز خامه ايست که در دردست جنبش آباست

چو در ولايت طبعيم ازو گريزي نيست
که بر طباع و مواليد والي والاست

عصاست پايم و در شرط آفرينش خلق
شنيده اي که کسي را به جاي پاي عصاست

خدايگان وزيران مشرق و مغرب
که در وزارت صاحب شريعت وزراست

در آن رياض که طوبي نمود سايه به خلق
چه جاي غمزه بيد وکرشمهاي گياست

در آن مصاف که خيل ملائکه صف زد
چه حد خنجر هندي و نيزه بطحاست

عيار قدر تو آن اوجها که بر گردون
عيال دست تو آن موجها که در درياست

اگر فنا در هستي به گل براندايد
ترا چه باک نه ذات تو مستعد فناست

سؤالکيست در اين حالتم به غايت لطف
گمان بنده چنانست کان نه نازيباست

سرم به ظل عنايت بپوش بس باشد
که عمرهاست که در تف آفتاب عناست

وانکه باقي به مدد دادن جاهش بودي
نعمت و ايمني امروز نه در حال بقاست

آفريده چکند گر نکشد بار قضا
کافرينش همه در سلسله بند قضاست

تا به خاک اندر آرام نگيري که سپهر
همچنان در طلب خدمت تو ناپرواست

ياربش در کنف لطف خدايي خوددار
کان چنان لطفي کان درخور آنست تراست

دختر رز که تو بر طارم تاکش ديدي
مدني شد که بر آونگ سرش در کنبست

لمعه در سکنه کانون شده بر خود پيچان
افعي کاه ربا پيکر مرجان عصبست

دود حلقه شده بر سطح هوا خم در خم
سطرهاييست که مکتوب بنان لهبست