جام جم اوحدي مراغي

جام داري، نگاه کن در وي
بازدان رنگ و بوي رشدازغي

هم دليلي به دست بايد کرد
در پناهش نشست بايد کرد

سر ز فرمان او نپيچيدن
کام خود در مراد او ديدن

در ولي پر غلط کند بينش
که نهفته است حد تمکينش

اين قدم را يگانه اي بايد
در ولايت نشانه اي بايد

آنکه بر قدش اين قبا شد راست
در رخ او نشانها پيداست

خاطري مطمئن و چشمي سير
در مضاي سخن جسور و دلير

کارها کرده در خلا و ملا
رخ نپيچيده از عذاب و بلا

فارغ از حجت و قياس شده
در نهان آدمي شناس شده

نه کسي را گرفت بر کارش
نه شکن در فنون گفتارش

گر مريد کسي شوي اين کس
اين طلب کن، که در جهان اين بس

تا ترا شهوت و غضب يارست
هر زمان توبه ايت در کارست

تا که در لذتي، بده دادش
چو گذشتي، دگر مکن يادش

توبه چون باشد از خللها دور
از محبت به دل در آيد نور

رخ چو در توبه آوري ز گناه
توشه از درد ساز و گريه و آه

باز گرد از در هوي و هوس
به طريقي که ننگري از پس

نه که چون توبه از گناه کني
باد پندار در کلاه کني

برنهي ميزر و گلوته به سر
دل پي سيم و چشم در پي زر

از سر اينهات تا بدر نرود
در منه پاي، تات سر نرود

در مياور به عهد ايشان دست
کان که اين عهد را شکست شکست

دست بيمار در مگير به مشت
که نه بر نبض مينهي انگشت

نتوان ديو را به راه آورد
سر ديوانه در کلاه آورد

دل بيعلم کي رسد به يقين؟
علم حاصل کن، اي پسر، در دين

روستايي نبود و در ده شد
رز خالص به امتحان به شد

تير ايمان چو بر نشان آمد
خرقه و خرده در ميان آمد