اسرار و رموز اقبال لاهوري

در جهان مثل حباب اي هوشمند
راه خلوت خانه بر اغيار بند

قطره ي آب وضوي قنبري
در بها برتر ز خون قيصري

نکته ئي اي همدم فرزانه بين
شهد را در خانه هاي لانه بين

گر نسب را جزو ملت کرده ئي
رخنه در کار اخوت کرده ئي

در زمين ما نگيرد ريشه ات
هست تا مسلم هنوز انديشه ات

گريه هاي خويش را پايان نديد
در غمش چون مادران شيون کشيد

«آه آن سرو سهي بالاي من
در ره عشق نبي همپاي من »

«حيف او محروم در بار نبي
چشم من روشن ز ديدار نبي »

هر که پا در بند اقليم و جداست
بي خبر از لم يلد لم يولداست

رشته ئي بالم يکن بايد قوي
تا تو در اقوام بيهمتا شوي

آنکه ذاتش واحد است و لا شريک
بنده اش هم در نسازد با شريک

در گره صد شعله دارد اخگرش
زندگي گيرد کمال از جوهرش

در فضاي اين جهان هاي و هو
نغمه پيدا نيست جز تکبير او

اي چو شبنم بر زمين افتنده ئي
در بغل داري کتاب زنده ئي

تا کجا در خاک مي گيري وطن
رخت بردار و سر گردون فکن

عشق در من آتشي افروخت است
فرصتش بادا که جانم سوخت است

از غم پنهان نگفتن مشکل است
باده در مينا نهفتن مشکل است

رخت هستي از عرب برچيده ئي
در خمستان عجم خوابيده اي

نعشش از پيش طبيبان برده ام
در حضور مصطفي آورده ام

خشگ گردان باده در انگور من
زهر ريزاندر مي کافور من

گر در اسرار قرآن سفته ام
با مسلمانان اگر حق گفته ام

در عمل پاينده تر گردان مرا
آب نيسانم گهر گردان مرا

رخت جان تا در جهان آورده ام
آرزوي ديگري پرورده ام

همچو دل در سينه ام آسوده است
محرم از صبح حياتم بوده است

تا فلک ديرينه تر سازد مرا
در قمار زندگي بازد مرا