ديوان صائب

تا دل از ياد تو مي در ساغر انديشه داشت
هر حبابي را که مي ديدم پري در شيشه داشت

چون نگردد صولت عشق از جنون من زياد؟
در کدامين عهد شيري اين چنين در بيشه داشت؟

کي کند در منتهاي حسن، زير پا نگاه؟
آن که در طفلي ز تمکين ذوق گل چيدن نداشت

هر که بيخود شد، قدم در آستان دل گذاشت
هر که دست افشاند بر جان، پاي در منزل گذاشت

در کهنسالي جوان شد هر که ترک مي نکرد
در جواني پير شد هر کس که از صهبا گذشت

در دل فولاد، جوهر موي آتش ديده شد
تا خيال خون گرمم تيغ را در دل گذشت

مد عمر من چو ني در ناله و زاري گذشت
از تهي مغزي حياتم در سبکساري گذشت

هر چه از عمر گرامي صرف در غفلت شود
مي توان يک صبحدم در ملک استغفار يافت

هر که خود را يافت، دولت در کنار خويش يافت
حاصل روي زمين را در غبار خويش يافت

لفظ معني شد، در آن تنگ دهن مأوا نيافت
خرده گل آب شد، در غنچه او جا نيافت

وحشت من از گرانجانان تن پرور بجاست
چون به پاي خود توان در زندگي در گور رفت؟

ذره اي از آفتاب عشق در آفاق نيست
اين شرر را کوهکن در سنگ پنهان کرد و رفت

اينقدر تمهيد در تسخير ما در کار نيست
از نگاهي مي توان از دست ما دل را گرفت

در طلب سستي مکن صائب که از صدق طلب
دست من در آستين دامان منزل را گرفت

رخنه چون در ملک افزون شد گرفتن مشکل است
عافيت جا در دل صد چاک نتواند گرفت

اعتمادي نيست بر گردون و صلح و جنگ او
تيغ در دستي و در دستي سپر بايد گرفت

اين قدر تدبير در تسخير ما در کار نيست
مرغ نوپرواز ما را مي توان غافل گرفت

شرم اگر بيرون در مي بود و مي در اندرون
صحبت ما و تو امشب رنگ ديگر مي گرفت

در چنين وقتي که ما از خويش بيرون رفته ايم
گر درآيي از در صلح و صفا وقت است وقت

همچو اوراق خزان هر ورقش در جايي است
گر به ظاهر دل صد پاره ما در بر ماست

کار دنياي تو گر در گره افتد خوش باش
چه به جز زهر فنا در گره عقربهاست؟

مهر و مه نور دهد تا نظر ما بيناست
چرخ در گرد بود تا سر ما در گردست

خواجه بيتاب در اظهار زر و مال خودست
نعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست

عشق بالاتر از آن است که در وصف آيد
چرخ کبکي است که در پنجه اين شهبازست

پيش جمعي که ز باريک خيالان شده اند
در جهان نوشي اگر هست، نهان در نيش است