ديوان صائب

حلقه ها در گوش خورشيد قيامت مي کشد
نيست دور حسن او چون ماه نو پا در رکاب

حسن آن لبهاي ميگون بيش گردد در عتاب
مي دواند ريشه در دل از رگ تلخي شراب

حسن در دوران خط از شرم مي آيد برون
در قيامت مي شود طالع ز مغرب آفتاب

در سواد فقر از طول امل آثار نيست
در دل شب پا به دامن مي کشد موج سراب

روزي خونين دلان از غيب صائب مي رسد
لعل اگر در سنگ باشد، در جگر مي دارد آب

دست و پا گم مي کند موج سبک لنگر در آب
خويشتن را مي کند گردآوري گوهر در آب

در غريبي مي شود دلهاي سنگين ديده ور
نيست ممکن چشم بينش وا کند گوهر در آب

سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آب
اين شرر چون ديده ماهي بود روشن در آب

در تجرد رشته واري بند دست و پا شود
بر شناور کوه آهن مي شود، سوزن در آب

در سر مستي ز لب مهر خموشي برمدار
مي دهد بر باد جان را دم برآوردن در آب

هر که در پايان عمر از جان طمع دارد سکون
چشم دارد در نشيب از سادگي لنگر ز آب

تا چو مجنون غوطه در درياي وحدت خورده ام
خيمه ليلي است در چشم من شيدا حباب

بگذر از سر، غوطه در درياي بي رنگي برآر
از تعين تا به کي در پرده باشي چون حباب

بود اگر سر دفتر مه طلعتان زين پيشتر
در زمان حسن او کي در حساب است آفتاب

نعل ماه نو در آتش ز اشتياق روي کيست؟
در تمناي که سر گرم شتاب است آفتاب

در هواي ابر لازم نيست در مينا شراب
مي کند هر قطره باران کار صد دريا شراب

باده مي بايد که باشد، عقل گو هرگز مباش
در کدوي سر خرد کم به که در مينا شراب

گل که در بيداري دولت غم بلبل نخورد
ناله مستانه اش را در خزان بيند به خواب

بلبلي کز فکر گلشن غنچه سازد خويش را
در قفس خود را همان در گلستان بيند به خواب

مگر آن خرمن گل، تنگ خود را در بغل دارد؟
که طوفان مي کند در مغزها بوي گلاب امشب

بيا کز دوريت مژگان به چشمم سوزن است امشب
نفس در سينه ام چون خار در پيراهن است امشب

همان دستي که صائب دوش با او داشت در گردن
ز هجران با غم روي زمين در گردن است امشب

نه حبابم که شود زود ز جان سير در آب
جوهرم، ريشه من هست ز شمشير در آب

در مي ناب اگر غوطه زند زاهد خشک
نشود تازه و تر چون گل تصوير در آب

چه خيال است در آن زلف دل آسوده شود؟
تا بود شانه آن زلف گرهگير در آب