ديوان سلمان ساوجي

در همه عالم نمي گنجي ز فرط کبريا
در دل تنگم نمي دانم که چون جا کرده اي

نکته اي با عاشقان در زير لب فرموده اي
عالمي اموات را در يکدم احيا کرده اي

مردم چشم جهان بينت اگر خوانم رواست
زانکه در چشم مني وز چشم من در پرده اي

تو داري طاق ابرويي که جفتش نيست در عالم
تويي آنکس که در عالم، به جفت ابروان طاقي

در جست و جوي وصلت، ما را چو آب و آتش
گه بر فراز رفتن، گه در نشيب تاکي؟

سلمان خيال روي او چون نامه اي دادن در درون
گر نيستي در خويشتن چندين چرا پيچيدمي؟

تو در خواب خوشي، احوال بيماران چه مي داني ؟
تو در آسايشي، تيمار بيماري چه مي داني؟

زان غمت ياد نيايد که منم در غم تو
زان عزيزست مرا جان که تو هم در جاني

گر او چون شمع در کشتن نشاند در سر پايت
نشان مردي آن باشد که تو مردانه بنشيني

زلف را گوي که در گردن من دست مکن
اي بست نيست که سر در قدمم مي سايي؟

راست چون ذره که خورشيد در آرد به کنار
در کشيدم به بر آن رحمت سبحاني را

هرکجا عزم تو پاي مردي آرد در رکاب
جز رکاب آنجا که دارد در جهان پاي شما

قرب چل سال است تا سکان شرق و غرب را
طبع سلمان مي کند در گوش در مدحتت

اي بسا خوف که از جود تو در بحر نشست
وي بسا ناله که در عهد تو از کان برخاست

پيش ازين در پي مخلوق به سر مي گرديد
بعد ازين بر در معبود به پا خواهد بود

ببين که آنچه بديشان رسيد در يک ماه
به من رسيد در اين چار ماه عشر عشير

نبود در سر من جز هواي مطرب و چنگ
نبود در دل من جز نشاط مطرب و جام

تويي که در چمن فضل هر که سر بر زد
زبان شود همه تن در ثنات چون سوسن

مدتي شد تا نکردي در خلا و در ملا
ياد من کارم ازان شوريده شد حالم تباه

نشسته ايم به کناري چو چنگ سر در پيش
فتاده در پس زانو و مي کنم زاري

گر در خيبر به زور بازوي حيدر گشاد
بس که ازين قلعه را سايه حي در گشاد

آمد و اول دلم بستد و پيمان شکست
رفت و در آخر گنه در طرف ما فکند

قصه ما شد دراز در غم آن قد و موي
خانه دل شد سياه در غم آن زلف و خال

بي مه ديدار تو ديده ز خود در حجاب
بي لب شيرين تو تن ز روان در ملال

ملک در مدت عمر تو که باقي بادا
فتنه در چشم بتان ديده و آن نيز به خواب