ديوان حافظ

حافظم در مجلسي دردي کشم در محفلي
بنگر اين شوخي که چون با خلق صنعت مي کنم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشي شمع بالينم

نشان موي ميانش که دل در او بستم
ز من مپرس که خود در ميان نمي بينم

در دل ندهم ره پس از اين مهر بتان را
مهر لب او بر در اين خانه نهاديم

پرده از رخ برفکندي يک نظر در جلوه گاه
و از حيا حور و پري را در حجاب انداختي

جهان پير رعنا را ترحم در جبلت نيست
ز مهر او چه مي پرسي در او همت چه مي بندي

کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش
وه که بس بي خبر از غلغل چندين جرسي

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشي
که بسي گل بدمد باز و تو در گل باشي

کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش
کي روي ره ز که پرسي چه کني چون باشي

تا بي سر و پا باشد اوضاع فلک زين دست
در سر هوس ساقي در دست شراب اولي

ملک در سجده آدم زمين بوس تو نيت کرد
که در حسن تو لطفي ديد بيش از حد انساني

فکر خود و راي خود در عالم رندي نيست
کفر است در اين مذهب خودبيني و خودرايي

حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر
مهرش نهان چو روح در اعضاي انس و جان

بر چرخ علم ماهي و بر فرق ملک تاج
شرع از تو در حمايت و دين از تو در امان

چه حالت است که گل در سحر نمايد روي
چه شعله است که در شمع آسمان گيرد

که هر چه در حق اين خاندان دولت کرد
جزاش در زن و فرزند و خان و مان گيرد

ديوان خاقاني

اي در سر عشاق ز شور تو شغب ها
وي در دل زهاد ز سوز تو اثرها

آفت جان است و آنگه در ميان جان مقيم
گرنه در جان اوستي کي باک جانستي مرا

کوفت به آواز نرم حلقه در کاي غلام
گفتم کاين وقت کيست بر در ما اي عجب

اي در آبدار جواني ز پيچ و خم
در آب شد ز شرم تو صد راه زير آب

در بند دور چرخ هم ارکان، هم انجم است
در زير ران دهر هم ادهم، هم ابرش است

حاشا که مرا جز تو در ديده کسي باشد
يا جز غم عشق تو در دل هوسي باشد

دل که در دام تو افتاد غم جان نبرد
جان که در زلف تو شد راه به ايمان نبرد

دردي شگرف دارد دل در غم تو دايم
در زلف تو ندانم تا جان چه کار دارد

مرا با عشق تو در دل هواي جان نمي گنجد
مگر يک رخش در ميدان دو رستم برنمي تابد