هفت اورنگ جامي

عشق تو اي نگار فرزانه
در دلم کرد آنچنان خانه

گه بري بر در خراباتم
گه شوي قبله مناجاتم

ديد در زير عرش حيراني
از دو عالم فشانده داماني

چون درآمد چه ديد درويشي
در ره عاشقي وفا کيشي

از صف صوفيان سبک سيري
در سياحت گذشت بر ديري

ديد آنجا يکي ز رهبانان
ليک در کسوت مسلمانان

گفت در دير ما گرفت مقام
نوجواني ز زمره اسلام

بود آنجا مصوري قادر
در ميان مصوران نادر

ناگهانش فکند لغزش پاي
از لب بام در ميان سراي

رو در آن قبله دعا آورد
ادب بندگي بجا آورد

گام زد در ره پريشاني
داد رخت خرد به حيراني

چيست اين ناله کيست نالنده
باز در خامشي سگالنده

کردمي غور در نظاره گري
دست بگشادمي به چاره گري

گه در او عجز و خواري عاشق
قصه خاکساري عاشق

جبهه رخشنده در ميان ظلام
همچو پر نور آبگينه شام

گرد لبهاش خط زنگاري
طوطي غرقه در شکر خواري

کيست از دوستان و غمخواران
در طريق وفا هواداران

که مرا در فراق آن دلدار
ديده عاريت دهد خونبار

چون کند وعده در وفا کوشد
وز جفاي زمانه نخروشد

قوم انصار پاکدينانند
در زمان و زمين امينانند

چون عيينه هجوم ايشان ديد
غيرت عاشقي در او جنبيد

ترک هجرانسراي فاني کرد
روي در وصل جاوداني کرد

در ته خاک غرق خونابه
تا قيامت شدند همخوابه

تاجري مي گذشت در بغداد
رهگذارش به خان برده فتاد

صد خريدار پيشش استاده
بيع او در مزاد افتاده